modlitwa

Encyklopedia PWN

główny, poza ofiarą, akt kultu religijnego, przez który człowiek (wspólnota ludzi) nawiązuje kontakt z bóstwem (Bogiem);
w katolicyzmie modlitwa uwielbienia Boga i dziękczynienia nad darami chleba i wina złożonymi na ołtarzu, stanowiąca część mszy świętej;
Modlitwa Pańska, Ojcze nasz, łac. Pater Noster,
modlitwa wygłoszona przez Jezusa Chrystusa w czasie Kazania na górze i zalecona przez niego uczniom;
Benedykt z Nursji, święty, ur. ok. 480, Nursja (ob. Norcia w Umbrii, Włochy), zm. 21 III 547, Monte Cassino,
opat, założyciel i twórca reguły zakonu benedyktynów, organizator życia zakonnego w zachodniej Europie.
Teresa z Ávili, Teresa Wielka, imię zakonne Teresa od Jezusa, właśc. Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumada Wymowa, święta, ur. 28 III 1515, Ávila, zm. 4 X 1582, Alba de Tormes,
hiszpańśka mistyczka, reformatorka zakonu karmelitańskiego.
brewiarz
[łac. breviarium ‘skrót’],
łac. Liturgia horarum, pol. Liturgia godzin,
w Kościele rzymskokatol. księga liturgiczna,
doksologia
[gr. dóxa ‘chwała’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
w chrześcijaństwie krótka, uroczysta modlitwa wychwalająca Boga;
Szemone esre
[hebr., ‘osiemnaście błogosławieństw’],
Szmone esre,
w judaizmie modlitwa stanowiąca najważniejszą część każdej z 3 obowiązkowych modlitw codziennych;
Bryhaspati
[sanskr. bṛhas-pati ‘pan słowa sakralnego’, ‘pan modlitwy’],
mit. ind. wedyjski bóg sprawujący pieczę nad modlitwą i ofiarą (jadźńa);
religiozn. uznawana przez wszystkie religie specyficzna wartość, którą najczęściej określa się przez negację jako brak zmazy w sensie etycznym lub rytualnym;
meczet
[tur. mescit < arab. masdżid ‘miejsce kultu’],
świątynia muzułmańska, w której odmawia się modlitwy; służy także jako miejsce narad, zebrań, nauczania i sądów;
w buddyzmie tybetańskim przedmiot w kształcie walca (z uchwytem), obracającego się wokół podłużnej osi, służący do automatycznego odmawiania modlitw; wewnątrz walca znajdują się paski papieru z wypisanymi modlitwami lub mantrą Om mani padme hum [‘o klejnocie w lotosie’].
msza
[łac.],
gł. akt kultu liturgicznego w katolicyzmie i prawosławiu (zw. Liturgią);
różaniec
[łac. rosarium ‘ogród różany’, ‘wieniec z róż’]:
Safona, Sapphṓ(?), eolskie Psapphṓ, żyła na przeł. VII i VI w. p.n.e.,
grecka poetka liryczna, przedstawicielka poezji eolskiej.
salat, ṣalāt, pers. namaz,
w islamie rytualna modlitwa będąca jednym z 5 obowiązków muzułmanina (tzw. filarów wiary);
Szema Jisrael
[hebr.],
Szema, Szma,
w judaizmie jedna z gł. modlitw w liturgii synagogalnej, odmawiana już w czasach Świątyni Jerozolimskiej, w okresie panowania dyn. Hasmoneuszy (II–I w. p.n.e.);
budynek lub określony teren (np. plac), przeznaczony i przystosowany do celów sakralnych: parafii, zboru, gminy wyznaniowej czy in. grupy rel. (asyryjsko-babiloński zigurat, buddyjska stupa, chiń. pagoda, słow. kącina, żydowska synagoga i bożnica, chrześc. kościół, cerkiew czy dom modlitwy).

Słownik języka polskiego PWN

modlitwa
1. «zwracanie się do Boga, bóstwa lub świętych z wyznaniem wiary, dziękczynieniem, prośbą lub skruchą»
2. «słowa wypowiadane przez modlącego się, teksty modlitewne mające ustaloną formę»

• modlitewny • modlitewnie
Modlitwa Pańska «w Kościele katolickim: najważniejsza modlitwa skierowana do Boga, zaczynająca się od słów Ojcze nasz»
Dom Boży, dom modlitwy «kościół, świątynia»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia