kombinatorycznej

Encyklopedia PWN

mat. dział matematyki poświęcony opisowi grup (grupa) — struktur algebraicznych najczęściej spotykanych w matematyce i jej zastosowaniach.
Błażewicz Jacek, ur. 11 VIII 1951, Poznań,
informatyk;
kombinatoryka
[łac. combinatio ‘połączenie’],
dziedzina matematyki poświęcona badaniu własności zbiorów skończonych;
Łuczak Tomasz, ur. 13 III 1963, Poznań,
matematyk i fizyk;
Poincaré
[puękarẹ]
Henri Jules Wymowa, ur. 29 IV 1854, Nancy, zm. 17 VII 1912, Paryż,
francuski matematyk, astronom i filozof;
topologia
[gr. tópos ‘miejsce’, ‘okolica’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
mat.:
planowanie doświadczeń, planowanie eksperymentów,
dział statystyki mat. zajmujący się ustalaniem zasad przeprowadzania doświadczeń (by opierając się na uzyskanych danych można było wnioskować w sposób optymalny);

Słownik języka polskiego PWN

kombinatoryka «dział matematyki zajmujący się wyznaczaniem możliwych układów elementów, które można tworzyć w ramach zbiorów skończonych»
• kombinatoryczny • kombinatorycznie
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia