jelec

Encyklopedia PWN

Jelec, Jelẹc,
m. rejonowe w Rosji, w obwodzie lipieckim, nad Sosną (prawy dopływ Donu).
jelec, Leuciscus leuciscus,
ryba z rodziny karpiowatych;
część rękojeści broni siecznej, przeznaczona do osłony ręki.
Chriennikow Tichon N., ur. 10 VI 1913, Jelec, zm. 14 VII 2007, Moskwa,
kompozytor rosyjski;
charakterystyczny rodzaj broni białej;
jatagan
[tur.],
broń sieczna z lekko wygiętą jednosieczną głownią i rękojeścią bez jelca
szabla typu wschodniego z otwartym jelcem i głowicą rękojeści w kształcie stylizowanej głowy orła;
lipiecki, obwód, Lịpieckaja ọbłast´,
jednostka terytorialna Federacji Ros., w środkowej części Niz. Wschodnioeuropejskiej, w dorzeczu górnego Donu;
Makowski Wacław, ur. 30 X 1897, Jelec, zm. 11 VI 1986, Montreal,
konstruktor lotn., pułkownik wojsk lotn., pilot doświadczalny;
Massalitinow Nikołaj O., ur. 24 II 1880, Jelec (obwód lipiecki, Rosja), zm. 22 III 1961, Sofia,
ojciec Tani, bułgarski aktor i reżyser, pochodzenia rosyjskiego;
wojsk. broń biała o prostej obosiecznej głowni i prostej rękojeści oraz krzyżowym jelcu;
rzemiosło zajmujące się wyrobem, oprawą i ostrzeniem mieczy, szpad, szabel, pałaszy i innej broni siecznej, a także oprawą kling i dorabianiem do nich jelców, głowni i rękojeści;
miejscowość w Szwajcarii, w kantonie Berno, nad jez. Bielersee, w pobliżu Nidau.
ordynka, ormianka,
w XVII w. rodzaj szabli pochodzenia tatar., z otwartą rękojeścią, o wąskiej głowni z krótkim jelcem i głowicą pochyloną w stronę ostrza.
sztylet
[wł.],
krótka biała broń, używana XVI–XIX w. do walki wręcz;
szabla indyjska o metalowej rękojeści pokrytej bogatą dekoracją, z głowicą w kształcie płaskiego talerzyka z kolcem pośrodku i jelcem krzyżowym lub tarczkowym, czasami z kabłąkiem.
tarczowy jelec miecza jap. (katana) chroniący dłoń przed ciosem przeciwnika;

Słownik języka polskiego PWN

jelec II «ryba żyjąca w rzekach i jeziorach Europy i Azji»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia