dokładnych metod

Encyklopedia PWN

zespół metod służących do określania struktury materii, tj. rodzaju atomów, z których jest ona zbudowana i rozmieszczenia ich w przestrzeni.
w kwantowej teorii struktury atomów i cząsteczek chem. metoda polegająca na rozwiązywaniu równania Schrödingera przy użyciu metod analizy numerycznej oraz uniwersalnych stałych fiz., jak masa i elektryczne ładunki cząstek, stała Plancka;
w chemii kwantowej prosta, półempiryczna metoda obliczania energii elektronów w cząsteczkach zawierających układy sprzężonych wiązań podwójnych.
metoda pozwalająca na bardzo dokładne zmierzenie prędkości dźwięku w danym ośrodku;
geodezja
[gr. gḗ ‘ziemia’, daíōmai ‘dzielę’],
jedna z nauk o Ziemi zajmująca się wyznaczaniem jej kształtu i rozmiarów, pomiarami całej planety lub dowolnych jej części.
technika wykonywania odlewów;
dział chemii teoret. zajmujący się badaniem układów chem. za pomocą metod mechaniki kwantowej;
nawigacja
[łac. navigatio ‘żegluga’],
prowadzenie obiektu ruchomego (statku wodnego, powietrznego lub kosmicznego, pojazdu lądowego); także nauka o sposobach, metodach i środkach technicznych prowadzenia obiektów ruchomych według wyznaczonej trasy, wyboru trasy, wyznaczania pozycji obiektów ruchomych i nieruchomych (wspomaganie geodezji) oraz wyznaczania błędów pomiarów pozycji.
podstawowe zagadnienie w wytrzymałości materiałów i teorii sprężystości, polegające na wyznaczeniu rozkładu naprężeń w elementach konstrukcji w celu oceny stopnia ich wytężenia;
zespół metod służących do wytwarzania warstw o grubości nie przekraczającej kilku µm (zwykle poniżej 1 µm) na powierzchni podłoża, mającego z reguły grubość wielokrotnie większą (nawet kilkaset tys. razy).
cienkie warstwy krystaliczne wytwarzane na powierzchni krystalicznego podłoża przy użyciu różnych metod wykorzystujących zjawisko epitaksji.
dział techniki obejmujący całokształt procesów związanych z wydobywaniem z ziemi kopalin użytecznych, ich przeróbką (wzbogacanie kopaliny) w celu racjonalnego wykorzystania i dostosowania do potrzeb użytkowników; również dział gospodarki.
Lavoisier
[lawuazjẹ]
Antoine Laurent de Wymowa, ur. 26 VIII 1743, Paryż, zm. 8 V 1794, tamże,
francuski chemik, przyrodnik, rolnik i działacz gospodarczy.
medycyna niekonwencjonalna, medycyna komplementarna, paramedycyna,
rozpoznawanie i „leczenie” chorób metodami opartymi na podstawach, które nie zostały lub też nie mogą być poddane dokładnej weryfikacji naukowej, lub co do których badania naukowe nie wykazały skuteczności;
ekon. miary dobrobytu, alternatywne wobec Produktu Krajowego Brutto (PKB) na głowę mieszkańca;
dział analizy chem. obejmujący metody oznaczania składu jakościowego i ilościowego badanej substancji, wykorzystujący promieniotwórcze właściwości radionuklidów.
Skłodowska-Curie Maria Wymowa, ur. 7 XI 1867, Warszawa, zm. 4 VII 1934, Sancellemoz (Francja),
polska chemiczka i fizyczka, współtwórczyni nauki o promieniotwórczości.
tomografia
[gr. tomós ‘cięty’, ‘tnący’, gráphō ‘piszę’],
sposób uzyskiwania dwuwymiarowego obrazu przekroju obiektu trójwymiarowego w dowolnie wybranej płaszczyźnie, w celu poznania jego struktury wewn., bez konieczności naruszania tej struktury;
górn.:
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia