bankowy

Encyklopedia PWN

instytucja powołana na mocy ustawy z 14 XII 1994 (kilkakrotnie nowelizowanej), z siedzibą w Warszawie;
przedsiębiorstwo należące do osób fizycznych lub spółek (jawnych, komandytowych itp., lecz nie aukcyjnych), prowadzące operacje bankowe (banki), głównie pieniężne, zwłaszcza wekslowe.
ekon. wkłady pieniężne na rachunku bankowym;
pieniądz bankowy, pieniądz bezgotówkowy, pieniądz żyrowy,
pieniądz zapisany na rachunkach bankowych, kreowany przez banki poprzez udzielanie kredytów;
weksel, na którym bank umieścił swój podpis, zobowiązując się do wykupienia go w terminie płatności;
ekon. systemy powiązań i zależności między różnego rodzaju instytucjami bankowymi, zwykle określone przez prawo bankowe w danym kraju, które ustala m.in. rolę banku centralnego, rodzaje banków, ich zakres działania oraz zadania nadzoru bankowego.
ekon. środki pieniężne lokowane przez osoby fizyczne lub prawne na rachunkach bankowych;
1998–2007 w Polsce kolegialna instytucja powołana do sprawowania nadzoru nad działalnością banków, z siedzibą w Warszawie;
huta żelaza w Dąbrowie Górniczej, 1952–90 pod nazwą Huta im. Feliksa Dzierżyńskiego;
zespół norm i przepisów prawnych regulujących organizację oraz zasady działania systemu bankowego i jego podmiotów (banków).
tygodnik, wyd. od 1988 w Warszawie;
ekon. zjawisko gwałtownego wycofywania depozytów przez ludzi, którzy utracili wiarę w wypłacalność banku.
ekon. fundusze stanowiące źródło czynnej działalności banku,
banki
[wł. banca ‘stół’, ‘ława’],
ekon. przedsiębiorstwa zajmujące się pośrednictwem finansowym polegającym na gromadzeniu depozytów i udzielaniu kredytów.
kredyt
[łac. creditum ‘pożyczka’, ‘dług’],
ekon. pożyczka, transakcja polegająca na tym, że: jedna ze stron (wierzyciel lub kredytodawca) stawia do dyspozycji drugiej strony środki pieniężne, dobra realne bądź inne świadczenia albo zobowiązuje się pokrywać do określonej wysokości jej zadłużenie bądź wykonywać dyspozycje płatnicze; druga strona (dłużnik lub kredytobiorca) zwraca w ustalonych terminach równowartość wykorzystanych środków, a ponadto płaci kredytodawcy wynagrodzenie za korzystanie z tych środków w postaci oprocentowania (procent) liczonego proporcjonalnie do sumy i okresu wykorzystania kredytu; dla dłużnika otrzymanie kredytu oznacza powstanie zobowiązania (długu).
bank centralny;
Chase Manhattan Corporation, The
[đə czeıs mänhạ̈tn ko:rpərẹıszən],
amerykański holding bankowy, założony 1969, z siedzibą w Nowym Jorku;

Słownik języka polskiego PWN

bank
1. «instytucja zajmująca się operacjami pieniężnymi; też: gmach, w którym mieści się ta instytucja»
2. «miejsce, w którym gromadzi się różnego rodzaju informacje i materiały; też: zgromadzone informacje i materiały»
3. «w grach hazardowych: ogół stawek graczy»
4. med. «miejsce, w którym magazynuje się zakonserwowane tkanki, narządy, krew itp.»

• bankowy
bilet bankowy «banknot»
certyfikat bankowy «dokument potwierdzający złożenie w banku lokaty terminowej»
depozyt bankowy «wkłady na rachunku bieżącym w banku; też: kruszce, papiery wartościowe złożone w banku»
gwarancja bankowa «pisemne zobowiązanie banku dotyczące spłaty kredytu, zapłaty za nabyty towar, cło itp. w imieniu zleceniodawcy, o ile ten nie wywiąże się ze swych zobowiązań»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia