Troi

Encyklopedia PWN

Troja, Ilion,
w starożytności miasto w Troadzie, na azjat. brzegu cieśn. Dardanele (obecnie północno-zachodnia Turcja);
legendarna wyprawa Achajów przeciwko Troi pod wodzą Agamemnona, której przyczyną było porwanie Heleny przez Parysa;
Blegen Carl William, ur. 27 I 1887, Minneapolis, zm. 24 VIII 1971, Ateny,
archeolog amerykański;
Helena, Helénē,
mit. gr. wg Iliady Homera najpiękniejsza kobieta na świecie, córka Zeusa, siostra Klitajmestry i Dioskurów, żona Menelaosa, matka Hermione.
Laomedont
[gr., ‘rządzący ludem’],
mit. gr. wg Iliady król Troi,
Antenor, Antḗnōr,
mit. gr. towarzysz i mądry doradca króla Troi, Priama, członek starszyzny trojańskiej;
Astyanaks, Astyánax, zw. też Skamandriosem,
mit. gr. syn Hektora i Andromachy;
epicy gr. z VII–VI w. p.n.e.;
Eneasz, gr. Aineías, łac. Aeneas,
mit. gr., mit. rzym. w Iliadzie Homera heros trojański, syn Anchizesa, pochodzącego z bocznej linii panującej w Troi, i bogini Afrodyty;
Kasandra, Aleksandra, gr. Kassándra,
mit. gr. córka Priama, króla Troi, i Hekuby.
Poliksena, Polyxénē,
mit. gr. najmłodsza córka króla Troi, Priama, i Hekuby;
Proteus, Prōteús
[gr. péprōtai ‘przepowiadać’],
mit. gr. bóstwo mor.;
Odyseusz, Odys, Ulises, gr. Odysseús, łac. Ulixes, Ulysses,
heros grecki, król Itaki, syn Laertesa, mąż Penelopy, ojciec Telemacha;
Telefos, Tḗlephos,
mit. gr. heros arkadyjski;
Agamemnon, Agamémnōn,
mit. gr. syn Atreusa, króla Myken, naczelny wódz wyprawy trojańskiej, starszy brat Menelaosa;
Dörpfeld Wilhelm, ur. 26 XII 1853, Barmen (Niemcy), zm. 25 IV 1940, Lefkas (Grecja),
niem. archeolog i architekt;
ogólna nazwa zespołu kultur rozwijających się w okresie neolitu i w epoce brązu (III i II tysiąclecie p.n.e.) w basenie Morza Egejskiego.
Filoktet, Philokḗtēs,
mit. gr. słynny łucznik, syn Pojasa;
mit. gr.olbrzymi drewniany koń zbudowany przez Epejosa z pomocą Ateny, w jego wnętrzu ukryło się 12 wojowników,

Materiały dodatkowe

Mikołaj, Mikołaj z Myry, Mikołaj z Bari, święty, ur. w III w., Patara, zm. w IV w. (Myra, ob. Kale, Turcja),
biskup Myry w Licji (Azja Mniejsza), w Kościele wschodnim zwany Cudotwórcą

Słownik języka polskiego PWN

troje «liczebnik zbiorowy odpowiadający liczbie 3»
trój- «pierwszy człon wyrazów złożonych oznaczających całość składającą się z trzech części, cechę składania się z trzech elementów»
troić się
1. «powiększać się trzykrotnie»
2. «ukazywać się, być widzianym w potrójnej postaci»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia