pizzicato

Encyklopedia PWN

pizzicato
[piccikạto; wł., ‘szczypiąc’, ‘szarpiąc’] Wymowa,
muz. rodzaj artykulacji (muz.), polegający na wydobywaniu dźwięku na instrumentach smyczkowych (w muzyce XX w. czasem też na fortepianie) przez szarpnięcie struny palcem (palcami) prawej ręki, jak w instrumentach strunowych szarpanych, np. gitarze, w odróżnieniu od gry arco;
arco
[ạrko; wł.],
coll’arco,
muz. określenie umieszczane w partyturze utworu muz. oznaczające grę smyczkiem (ściślej — włosiem smyczka);
artykulacja
[łac.],
muz. sposób wydobywania dźwięków realizowany przez wykonawcę na podstawie norm przekazanych przez tradycję (muzyka dawna, lud.) lub wskazówek kompozytora zawartych w partyturze, takich jak: legato, staccato, arco, pizzicato, col legno, glissando, frullato, tremolo, con sordino, Ped. (z użyciem pedału) itd.;
Paganini Niccolò, ur. 27 X 1782, Genua, zm. 27 V 1840, Nicea,
włoski skrzypek i kompozytor.
instrument muzyczny z grupy chordofonów smyczkowych (chordofony).
Strauss
[sztraus]
Johann (mł.) Wymowa, ur. 25 X 1825, Wiedeń, zm. 3 VI 1899, tamże,
austriacki kompozytor, dyrygent i skrzypek, „król walca”, idol światowych salonów i wiedeńskiej ulicy.

Słownik języka polskiego PWN

pizzicato [wym. picc-ikato] muz. «szarpiąc palcem struny»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia