Etyka

Encyklopedia

etyka
[gr. tá ēthiká ‘traktat o obyczajach’ < ḗthos ‘obyczaj’, ‘charakter’],
termin użyty w IV w. p.n.e. przez Arystotelesa w tytule dzieła Etyka nikomachejska na oznaczenie opisowo-krytycznego studium tego, co dotyczy etosu jako ludzkiego charakteru, obyczaju, tj. utrwalonego sposobu zachowania się w środowisku życia, zamieszkania;
czasopismo filoz. (rocznik), zał. 1966, poświęcone szeroko rozumianej problematyce etycznej;
zawarty w Biblii wykład moralności i zespół norm moralnych z ich uzasadnieniami, będący podstawą etyki chrześcijańskiej;
etyka, której normy moralne są niezależne od wskazań jakiejkolwiek religii (np. etyka oświecenia, etyka marksistowska)
etyka ekologiczna, ekoetyka, etyka środowiskowa,
nurt etyki, której gł. ideą jest związek człowieka z otoczeniem, utrzymujący naturalną równowagę i harmonię;
etyka normatywna, w której istota czynu etycznego polega na spełnianiu obowiązku, normy, a nie wartości moralnej;
etyka, wg której powinności człowieka są determinowane systemem wartości i normami danymi przez Boga;
etyka normatywna, która postulowanych przez siebie zasad nie wyprowadza ani z teorii metafizycznych, ani z religii, lecz opiera się na tzw. elementarnych normach moralnych;
ekon. zbiór zasad postępowania, które wynikają z przekonania, że przyszłość świata nie jest zdeterminowana katastroficzną wizją samozagłady nuklearnej.
zespół norm wyznaczających określone obowiązki moralne związane z wykonywanym zawodem i społecznymi stosunkami zawodowymi (np. etyka lekarska, prawnicza).
etyka autonomiczna
[gr. autónomos ‘samorządzący się’, ‘sam sobie prawodawczy’],
koncepcja etyki, wg której ostatecznym prawodawcą i jedynym źródłem moralnego prawa jest suwerenny ludzki rozum;
nauka zajmująca się ustalaniem, co jest moralnie dobre, a co złe, oraz — na podstawie przyjętych ocen i związanych z nimi powinności — wyznaczająca dyrektywy postępowania
w myśli chrześc.: dział etyki zajmujący się filoz. refleksją nad podstawami etyki, wartościami moralnymi, odpowiedzialnością moralną, powinnością, sumieniem itp.;
dyscyplina nauk. zajmująca się badaniem faktów moralnych jako czystych faktów społ.-kulturowych (socjologia i historia moralności), przeżyć (psychologia moralności), faktów językowo-komunik. (semantyka moralności).
filoz. nazwa różnych koncepcji i nurtów w etyce, które łączy rezygnacja z formułowania ogólnych reguł postępowania;
w myśli chrześc.: dział etyki zajmujący się praktycznymi wskazaniami dotyczącymi typowych sytuacji jakie spotykają człowieka;
ekon. ogół norm zachowania, którymi kierują się menedżerowie w swoim działaniu.
współczesny kierunek refleksji etycznej dotyczący przyszłości rodzaju ludzkiego i strategii rozwoju życia społecznego;
opisowa i normatywna nauka o moralności, opierająca się na pojęciu wartości moralnych, a nie (w odróżnieniu od etyki formalnej) na pojęciu obowiązku czy powinności

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego

etyka
1. «ogół zasad i norm postępowania przyjętych w danej epoce i w danym środowisku»
2. «nauka o moralności»

• etyczny • etycznie • etyczność • etyk
etyka biblijna «zawarty w Biblii zespół norm moralnych i ich uzasadnień, będący podstawą etyki chrześcijańskiej»
etyka lekarska «zespół norm moralnych dotyczących obowiązków i powinności lekarza w jego postępowaniu z chorymi»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia