ukiyo-e
 
Encyklopedia PWN
ukiyo-e
[ukijoe; jap., ‘obraz świata, który przemija’],
szkoła i styl w malarstwie i drzeworycie japońskim XVII–XIX w.;
artyści ukiyo-e przedstawiali życie codzienne mieszkańców miasta, dzielnice rozrywek, sceny z teatru, aktorów, piękne kobiety i krajobrazy; styl ten osiągnął najbardziej wyrazistą formę w Edo (ob. Tokio); odróżniał się od dotychczasowych kanonów szkół mal., powtarzających klas. tematy i tkwiących w akademickim formalizmie; odpowiadał gustom i zyskał niezwykłą popularność wśród klas średnich, odgrywających coraz większą rolę w życiu społ.; najważniejsi mistrzowie ukiyo-e: Suzuki Harunobu, Andō Hiroshige, Katsushika Hokusai, Sharaku, Kitagawa Utamaro i inni.
Ilustracje
Gejsza, Daimojiya, największy dom gejsz w dzielnicy Yoshiwara w Edo, drzeworyt Torii Kiyotada w stylu ukiyo-e, XVIII w. fot. Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia