prawo miejskie
 
Encyklopedia PWN
prawo miejskie,
normy prawne, którymi w średniowieczu i czasach nowożytnych rządziły się miasta europejskie;
kształtowało się głównie XI–XIII w. w zachodniej i południowej Europie na podstawie swobód wywalczanych tam przez gminy miejskie oraz przywilejów nadawanych mieszczaństwu przez władców, później objęło także Czechy, Polskę, Węgry i Skandynawię; w Polsce było to ogólne określenie prawa niemieckiego, obowiązującego w samorządowych miastach w okresie staropolskim; przeciwstawne do prawa ziemskiego, podlegało stopniowej ewolucji, odbiegając coraz bardziej pod wpływem miejscowych warunków od swoich pierwowzorów.
Ilustracje
Warszawa, akt potwierdzenia przywilejów miejskich wydany przez Augusta III fot. Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia