kontratenor
 
Encyklopedia PWN
kontratenor
[łac.-wł.],
muz. wysoki głos męski o możliwościach techn. i skali głosu kobiecego (tenor altowy), uzyskiwany m.in. przez śpiew falsetem;
stosowany w wykonawstwie muzyki dawnej (np. przy wykonywaniu partii komponowanych dla kastratów); także śpiewak dysponujący takim głosem; w średniow. utworach polifonicznych głos przeciwstawiony tenorowi.
zgłoś uwagę

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia