galisyjska literatura
 
Encyklopedia PWN
galisyjska literatura,
piśmiennictwo Galicii.
Pierwszy świetny okres literatury galisyjskiej przypada na XIII w., z którego pochodzą najstarsze zachowane zabytki piśmiennictwa: utwory stu kilkudziesięciu poetów (Pero da Ponte, król Portugalii Don Dinis, król Kastylii Alfons X Mądry), odnalezione i wyd. w XIX w. w 3 cancioneiro (Cancioneiro da Vaticana, Cancioneiro Colocci-BrancutiCancioneiro d’Ajuda), obejmowały oprócz poezji lud. przykłady liryki dworskiej pochodzenia prowansalskiego; od końca XIV w. literatura galisyjska mieszała się z kastylijską i od XVI w. zamarła na przeciąg 300 lat. Zainteresowanie przeszłością i językiem Galicii, rozbudzone w XVIII w. pracami ojca M. Sarmiento, nasiliło się w pocz. XIX w., w czasie wojen niepodl. i miało charakter polit. (poezje lud. Os rogos d’un gallego); w poł. XIX w. działalność poetów romant. (J.M. Pintos, F. Añon, A. Camino) oraz zorganizowanie konkursu poet. Xogos floraes (1861) stworzyło klimat sprzyjający rozwojowi poezji — a tym samym całej literaturze galisyjskiej — i pojawieniu się pokolenia wybitnych poetów; tworzyli wtedy: E. Pondal, M. Curros Enríquez oraz R. de Castro, największa poetka Galicii; powieść (V. Lamas Carvajal, M. Valladares) i teatr tego okresu nie osiągnęły poziomu artyst. poezji; w XX w. na uwagę zasługują pisarze R. Cabanillas, E. Blanco Amor, R. Dieste, A. Cunqueiro, C.E. Ferreiro, X. Torres.
Bibliografia
Á. DEL RÍO Historia literatury hiszpańskiej, t. 2, Warszawa 1972.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia