apoteoza
 
Encyklopedia PWN
apoteoza
[gr. apothéōsis ‘ubóstwienie’],
religiozn. akt uznania istoty ludzkiej za bóstwo;
od V w. p.n.e. w starożytnej Grecji istniał zwyczaj ogłaszania herosami zmarłych założycieli miast lub osób szczególnie zasłużonych dla państwa lub społeczeństwa; zwyczaj ten rozpowszechnił się w okresie hellenistycznym (III–I w. p.n.e.), gdy władcy z dynastii Ptolemeuszów i Seleucydów domagali się od swych poddanych oddawania im czci boskiej; Rzym przejął instytucję apoteozy w okresie cesarstwa: każdy władca był wówczas uznawany po śmierci za bóstwo i uzyskiwał przydomek divus [łac., ‘boski’]; zwyczaj ten rozszerzono również na niektóre cesarzowe.
Ilustracje
Aeternitas. Apoteoza żony cesarza Hadriana unoszonej przez skrzydlatą personifikację Wieczności, detal z łuku Hadriana fot. Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia