Marcjon z Synopy
 
Encyklopedia PWN
Marcjon z Synopy, ur. ok. 100, zm. ok. 165,
gnostyk chrześc., założyciel marcjonitów;
syn biskupa z Pontu, ekskomunikowany przez ojca; podróżował po Azji; od 144 w Rzymie, gdzie polemizował z chrześcijanami; Marcjon przeciwstawiał niewidzialnego Boga najwyższego chrześcijaństwa — Demiurgowi-Jahwe judaizmu, Nowy TestamentStaremu Testamentowi, ducha — materii; z Nowego Testamentu uznawał tylko Ewangelię Łukasza i 10 listów Pawła z Tarsu; był zwolennikiem doketyzmu; zał. przez niego wspólnota przetrwała do V w.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia