tul

Encyklopedia PWN

tul, Tm, thulium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 69;
jeden z ludów drawidyjskich (Drawidowie) zamieszkujący pogranicze indyjskich stanów Karnataka, Kerala i Tamilnadu;
Tulach Mhór, An
[ən tuləchwọ:r],
ang. Tullamore,
m. w środkowej Irlandii;
placówka oświat. dla dorosłej młodzieży chłopskiej, o specyficznych cechach organiz., programowych i metodycznych.
Alver Betti Wymowa, właśc. Elisabet Lepik Wymowa, ur. 23 XI 1906, Jõgeva, zm. 19 VI 1989, Tartu,
pisarka estońska;
Cleve
[klẹ:wə]
Per Theodor, ur. 10 II 1840, Sztokholm, zm. 18 VI 1905, Uppsala,
szwedzki chemik i geolog;
Gutiérrez Caba
[gutiẹrres kạba]
Irene, ur. 1930, Madryt, zm. 1995, tamże,
aktorka hiszpańska;
Koskenniemi Veikko Antero Wymowa, właśc. V.A. Forsnäs, ur. 8 VII 1885, Oulu, zm. 4 VIII 1962, Turku,
fiński poeta, krytyk i historyk literatury;
pierwiastki chemiczne (o liczbach atomowych 57–71) należące do 3 grupy układu okresowego pierwiastków, tworzące w 6 okresie dodatkową rodzinę: lantan (La), cer (Ce), prazeodym (Pr), neodym (Nd), promet (Pm), samar (Sm), europ (Eu), gadolin (Gd), terb (Tb), dysproz (Dy), holm (Ho), erb (Er), tul (Tm), iterb (Yb) i lutet (Lu) (dawniej lantan nie był zaliczany do lantanowców);
Metsanurk Mait, właśc. Eduard Hubel, ur. 19 XI 1879, Kärkna, zm. 21 VIII 1957, Tallinn,
pisarz estoński;
Peegel Juhan, ur. 19 V 1919, Reina (Uuemőisa), zm. 6 XI 2007,
estoński pisarz i językoznawca;
kultury rodzimej ludności Ameryki, rozwijające się od czasów zasiedlenia tej części świata przez przybyszów z Azji (co, jak sądzi obecnie większość badaczy, nastąpiło między 60 a 40 tysięcy lat temu) do przełomu XV i XVI w., kiedy Europejczycy odkryli i podbili te ziemie.
Rubaj’i, Ar- Abd ar-Rahman Madżid, ‘Abd ar-Raḥmān Maǧīd ar-Rubay‘ī, ur. 1939, An-Nasirijja,
pisarz arabski z Iraku;
Suits Gustav Wymowa, ur. 30 XI 1883, Võnnu, zm. 23 V 1956, Sztokholm,
estoński pisarz i historyk literatury;
Thulin
[tülị:n]
Ingrid, ur. 27 I 1929, Sollefteå, zm. 7 I 2004, Sztokholm,
szwedzka aktorka filmowa;
Tulippe-Hecq
[tülịp ek]
Omer, ur. 29 II 1896, Saint-Vaast k. La Louvière, zm. 22 II 1968, Liège,
geograf belgijski;
Tulle
[tül],
m. w środkowopołudniowej Francji, w regionie Limousin, na zachodzie Masywu Centralnego, nad rz. Corrèze;
rodzina językowa w Indiach występująca prawdopodobnie przed przybyciem Arjów;
grupa ludów indiańskich Ameryki Środkowej, zamieszkujących gł. Meksyk, także Salwador (Pipilowie) i Nikaraguę (Nicarao);
Pilk Jurij, ur. 22 I 1858, Hodźij (niem. Göda) k. Budziszyna, zm. 20 IV 1926, Drezno,
kompozytor łuż.;

Słownik języka polskiego PWN

tul «pierwiastek chemiczny, miękki, srebrzystobiały metal»
• tulowy
tulić
1. «trzymać w objęciach, w uścisku»
2. «zbliżać, przykładać do czegoś»
3. «zwijać, kulić, podginać jakąś część ciała»
4. «o kwiecie: zamykać płatki»
tulić się
1. «pieszczotliwie przyciskać się do kogoś lub czegoś»
2. «zbliżać się do czegoś, zwykle szukając schronienia»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia