termometryczne

Encyklopedia PWN

farby zawierające pigmenty (np. jodek rtęci HgI2), które zmieniają barwę pod wpływem zmian temp.;
punkty na skali temp., którym przypisano ściśle określone wartości temp. (w danych jednostkach);
termometr
[gr.],
przyrząd do pomiaru temperatury, na podstawie zależności od temperatury wartości wielkości fiz. (tzw. właściwości termometrycznej, np. objętości, oporu elektr.) zastosowanego ciała termometrycznego (np. rtęci w zbiorniku t. szklanego, drutu platynowego w czujniku t. oporowego);
bimetal
[łac.-gr.],
materiał złożony z 2 warstw metali (lub stopów), o różnych właściwościach mech., fiz. lub chem., trwale ze sobą połączonych na całej powierzchni metodami zgrzewania, kolejnego odlewania (i obróbki plast.), galwanostegii lub innymi;
czujnik chemiczny, sensor chemiczny,
urządzenie służące do przekształcenia informacji chem. na użyteczny sygnał pomiarowy;
Fahrenheit
[fạ:rənhait]
Gabriel Daniel Wymowa, ur. 24 V 1686, Gdańsk, zm. 16 IX 1736, Haga,
fizyk;
farby
[niem.],
wyroby lakierowe (zawierające pigmenty) tworzące — po naniesieniu na podłoże — powłoki kryjące (ochronne, dekoracyjne lub specjalne).
higrometr
[gr. hygrós ‘wilgotny’, ‘mokry’, metréō ‘mierzę’],
przyrząd do pomiaru wilgotności gazów (gł. powietrza);
Hooke
[huk]
Robert Wymowa, ur. 18 VII 1635, Freshwater (hrab. Isle of Wight), zm. 3 III 1703, Londyn,
angielski fizyk, biolog, matematyk i wynalazca.
Huygens
[họ̈ichəns]
Christiaan Wymowa, ur. 14 IV 1629, Haga, zm. 8 VII 1695, tamże,
matematyk, astronom i fizyk holenderski.
woda w stałym stanie skupienia; substancja krystaliczna, bezbarwna, przezroczysta;
pigmenty
[łac. pigmentum ‘barwnik’, ‘farba’],
stałe substancje barwne, bardzo trudno rozpuszczalne w wodzie, rozpuszczalnikach organicznych, olejach schnących, żywicach syntetycznych.
temperatura
[łac.],
skalarna wielkość fizyczna, jeden z parametrów określających stan układu termodynamicznego.
temperatura ciała określana na podstawie pomiaru wielkości fiz. zależnej od temp. (tzw. właściwości termometrycznej wybranego ciała wzorcowego, np. objętości rtęci, oporu elektr. drutu metal.).
termoelement
[gr.-łac.],
ogniwo termoelektryczne, termoogniwo, termopara,
układ 2 przewodów (wykonanych z różnych metali lub z półprzewodników) spojonych jednymi końcami, w którym powstaje wypadkowa siła elektromotoryczna (siła termoelektr.) wówczas, gdy między spojeniem a pozostałymi końcami przewodów istnieje różnica temperatury (Seebecka zjawisko).

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

termometria «dział metrologii zajmujący się metodami pomiaru temperatury»
• termometryczny
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia