sygnały cyfrowe

Encyklopedia PWN

sygnał dyskretny, w przypadku którego kolejne wartości wielkości fiz. są reprezentowane przez ciągi liczb należących do skończonego zbioru;
nowa metoda transmisji kilku programów za pośrednictwem jednego transpondera satelitarnego lub jednego kanału w systemie naziemnej emisji.
przetwarzanie sygnału analogowego w sygnał cyfrowy (sygnał);
sygnał
[łac. signalis ‘dający znak’],
telekom. czynnik będący nośnikiem wiadomości, umożliwiający jej przesyłanie na odległość lub rejestrację;
inform. przedstawiany w postaci dyskretnego ciągu wartości liczbowych;
zespół metod, procedur i środków służących do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania i przechowywania w pamięci sygnałów cyfrowych.
sygnał cyfrowy, w którym liczbami reprezentującymi wartości wielkości fiz. są: 0 i 1 (elementy binarne, bity);
metoda rejestracji obrazu polegająca na tym, że jest on rzutowany nie na błonę fotograficzną, lecz na fotoelektryczny element światłoczuły (element CCD).
sieć cyfrowa z integracją usług, ang. Integrated Services Digital Network Wymowa(ISDN Wymowa),
rodzaj sieci telekomunikacyjnej, umożliwiającej realizację różnorodnych usług telekomunik., m.in.: rozbudowanych usług telefonicznych, transmisji danych, transmisji obrazów nieruchomych i ruchomych.
gramofon cyfrowy, odtwarzacz CD, dyskofon,
urządzenie do odtwarzania dźwięku z płyt kompaktowych za pomocą wiązki promieniowania lasera.
układ elektroniczny, zwykle scalony, przeznaczony do przeprowadzania operacji przetwarzania analogowo-cyfrowego.
telekom. stosunek liczby elementów cyfrowych sygnału cyfrowego (sygnał), przekazywanych w pewnym przedziale czasu, do długości tego przedziału;
sygnał przenoszący informacje o wartości wielkości: mierzonej, związanej z wielkością mierzoną, odtwarzanej przez wzorzec miary lub związanej z wielkością odtwarzaną;
telekom. przekształcenie sygnału analogowego w sygnał dyskretny;
radiofonia, w której do przetwarzania i przesyłania sygnałów dźwiękowych stosuje się technikę cyfrową;
magnetofon
[gr.],
urządzenie do zapisywania (rejestracji) na taśmie magnet. (magnetyczny zapis) i odczytywania z niej sygnału fonicznego (dźwięku przetworzonego na sygnał elektr.);
telewizja
[gr. tḗle ‘daleko’, łac. visio ‘widzenie’],
dział telekomunikacji zajmujący się przetwarzaniem obrazów scen ruchomych (z natury lub uprzednio zarejestrowanych na taśmie magnet.) na sygnały elektr., tzw. sygnały wizyjne, ich przesyłaniem łączami telekomunik. oraz odtwarzaniem w miejscu odbioru;
telewizja, procesy techniki telewizyjnej,
urządzenie optyczno-elektroniczne przetwarzające obraz obserwowanej sceny na sygnał elektryczny, tzw. sygnał wizyjny, zakodowany w jednym z systemów telewizyjnych (np. PAL, SECAM, NTSC);
magnetowid
[gr.-łac.],
wideomagnetofon, pot. wideo,
urządzenie do zapisywania (rejestracji) na taśmie magnetycznej (magnetyczny zapis) i odczytywania z niej sygnału wizyjnego (obrazu przetworzonego na sygnał elektryczny) i towarzyszącego mu sygnału fonicznego (dźwięku przetworzonego na sygnał elektryczny);

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

sygnał cyfrowy «sygnał w postaci wielkości fizycznej zmieniającej się skokowo, przy czym skokom przypisywane są cyfry, których ciągi stanowią zakodowaną informację»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia