sonatiną

Encyklopedia PWN

sonatina
[wł.],
sonata mniejszych rozmiarów i łatwiejsza w wykonaniu, komponowana przeważnie w celach dydaktycznych.
sonata
[wł.],
cykl sonatowy,
muz. cykliczna forma muzyki instrumentalnej, składająca się najczęściej z 4 odrębnych, stanowiących zamkniętą całość części, zestawionych w odpowiedniej kolejności na zasadzie kontrastu agogicznego (kontrastu tempa), kontrastu wyrazowego i wspólnoty lub pokrewieństwa tonacji; także utwór muz. mający taką formę.
Bartók
[bọrto:k]
Bela Wymowa, ur. 25 III 1881, Nagyszentmiklos (ob. Sânnicolau Mare, Rumunia), zm. 26 IX 1945, Nowy Jork,
węgierski kompozytor, pianista i etnograf.
Busoni
[buzọni]
Ferruccio, ur. 1 IV 1866, Empoli k. Florencji, zm. 27 VII 1924, Berlin,
wł. kompozytor i pianista.
Clementi
[klemẹnti]
Muzio, ur. 23 I 1752, Rzym, zm. 10 III 1832, Evesham (hrab. Worcestershire),
wł. kompozytor i pianista;
Kuhlau
[kụ:lau]
Frederik, ur. 11 IX 1786, Uelzen k. Hanoweru, zm. 12 III 1832, Lyngby k. Kopenhagi,
duński kompozytor i pianista, pochodzenia niemieckiego;
Majkapar Samuił M., ur. 18 XII 1867, Taganrog, zm. 8 V 1938, Leningrad (ob. Petersburg),
ros. kompozytor i pianista;
Moscheles
[mọszələs]
Ignaz, ur. 23 V 1794, Praga, zm. 10 III 1870, Lipsk,
niem. pianista i kompozytor;
Raube Stanisława, ur. 30 XI 1902, Orenburg, zm. 8 XI 1980, Ciechocinek,
pianistka;
Szeligowski Tadeusz, ur. 15 IX 1896, Lwów, zm. 10 I 1963, Poznań,
kompozytor i pedagog muzyczny.

Słownik języka polskiego PWN

sonatina «utwór instrumentalny krótszy od sonaty, o prostszej budowie»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia