rakiety bojowe

Encyklopedia PWN

aerozole używane w walce zbrojnej;
rakieta
[niem.],
obiekt latający, napędzany silnikiem rakietowym i służący do przenoszenia ładunku użytecznego, np.: ładunku bojowego, statku kosmicznego, aparatury badawczej;
rakieta wielostopniowa, rakieta wieloczłonowa,
rakieta podzielona na kilka członów (stopni) napędzających ją kolejno;
zespół bojowy pocisku (np. bomby, rakiety, torpedy, miny) składający się z ładunku bojowego, zapalnika i obudowy (zwykle o opływowym kształcie zewn.), służący do spowodowania efektu rażącego cel;
Braun Werner von Wymowa, ur. 23 III 1912, Wyrzysk (niem. Wirsitz), zm. 16 VI 1977, Alexandria k. Waszyngtonu,
niemiecki inżynier mechanik, pionier techniki rakietowej i kosmicznej.
okręt podwodny, pot. łódź podwodna,
okręt wojenny przeznaczony do pływania i walki w całkowitym zanurzeniu;
amunicja
[łac. admunitio ‘uzbrojenie’],
środki techn. (naboje, pociski, rakiety, bomby, miny) oraz ich elementy (np. zapalniki, ładunki materiału wybuchowego), środki oświetlające, dymne — służące do niszczenia i obezwładniania różnych celów (siły żywej, sprzętu, obiektów itp.), wywoływania innych skutków (zapalania, zadymiania, oświetlania, skażania terenu itp.), a także pozorowania działań bojowych;
broń masowego rażenia, którą stanowią bojowe środki trujące oraz środki ich przenoszenia;
V-pociski, niem. Vergeltungswaffe
[‘broń odwetowa’],
pociski kierowane klasy ziemia–ziemia, skonstruowane gł. w celu atakowania odległych celów.
zespół zagadnień i środków związanych z użytkowaniem statków powietrznych (samolotów, śmigłowców, szybowców, balonów i in.);
okręt bojowy stanowiący pływające lotnisko oraz bazę obsługującą samoloty i śmigłowce lotnictwa morskiego podczas wykonywania przez nie zadań bojowych;
uniwersalny okręt bojowy o napędzie mech., wszechstronnie uzbrojony, nieopancerzony;
okręt, okręt wojenny,
statek wodny należący do sił zbrojnych państwa.
fr.-niem.-wł. pocisk rakietowy dalekiego zasięgu;
kuter
[niem. < ang.]:
Piasecki Frank, ur. 24 X 1919, Filadelfia, zm. 11 II 2008, tamże,
amerykański konstruktor śmigłowców, pochodzenia polskiego.
w XIX w. oddziały wojsk. wyposażone w wyrzutnie rakiet bojowych;
stolica Polski i województwa mazowieckiego, pow. grodzki, na Nizinie Środkowomazowieckiej, obejmującej w granicach miasta część Kotliny Warszawskiej, Doliny Środkowej Wisły, Równiny Warszawskiej oraz krańce równin Wołomińskiej i Łowicko-Błońskiej, nad Wisłą (w obrębie miasta 28 km biegu rzeki); ośrodek aglomeracji warszawskiej.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia