planetami górnymi

Encyklopedia PWN

planety
[gr.],
ciała niebieskie związane grawitacyjnie z gwiazdami, o średnicy nie mniejszej niż 1000 km, widoczne dzięki oświetleniu ich przez macierzyste gwiazdy.
Uran, symbol ,
astr. siódma według oddalenia od Słońca i trzecia pod względem wielkości planeta Układu Słonecznego.
najbardziej zewnętrzna, gazowa część naszej planety;
elongacja
[łac. elongatio ‘odległość’],
astr. różnica długości ekliptycznych planety i Słońca, w przybliżeniu równa odległości kątowej planety od Słońca na sferze niebieskiej;
perturbacje
[łac.],
astr. zakłócenia stanu lub ruchu układu 2 ciał przez siły pochodzące od ciał do tego układu nie należących;
Pioneer
[paıənı̣ər] Wymowa,
seria amerykańskich próbników kosmicznych przeznaczonych do badań przestrzeni międzyplanetarnej i znajdujących się w niej ciał Układu Słonecznego.
geofizyka
[gr. gḗ ‘ziemia’, physikḗ ‘przyrodoznawstwo’ < phýsis ‘natura’, ‘przyroda’],
nauka o Ziemi jako ciele fizycznym;
zespół wierzeń i praktyk rel. dawnych Majów.
Ptolemeusz Klaudiusz, gr. Ptolemaíos Klaúdios, łac. Claudius Ptolemaeus, ur. ok. 100, prawdopodobnie w m. Ptolemais (Górny Egipt), zm. ok. 168, Aleksandria,
grecki astronom, matematyk, geograf, teoretyk muzyki.
miejsce wydobywania się na powierzchnię Ziemi (także powierzchnię innych planet i ich satelitów) produktów erupcji: lawy (wulkan lawowy), materiałów piroklastycznych (wulkan pyłowy, szlakowy) oraz gazów wulkanicznych (wulkan gazowy).
klimat
[gr. klíma ‘nachylenie’, ‘szerokość geograficzna’],
charakterystyczny dla danego obszaru zespół zjawisk i procesów atmosferycznych (warunków pogodowych), kształtujący się pod wpływem właściwości fizycznych i geograficznych tego obszaru, określony na podstawie wyników wieloletnich obserwacji i pomiarów meteorologicznych.
Nozomi
[nodzomi; jap. ‘nadzieja’],
Planeta B,
japoński próbnik kosm. do badań Marsa, wyniesiony w przestrzeń kosm. 3 VII 1998;
proces poznawania przestrzeni geogr. na Ziemi.
archaik
[gr. archaikós ‘staroświecki’, archaíos ‘starożytny’],
era archaiczna, eon archaiczny, azoik, archeozoik,
geol. pierwsza wielka jednostka czasu (jednostka geochronologiczna) w dziejach Ziemi; trwał od ok. 4 mld do 2,5 mld lat temu; także jednostka chronostratygraficzna (eonotem) obejmująca powstałe w tym czasie skały.
geologia
[gr. gḗ ‘ziemia’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
nauka o budowie i historii Ziemi, a głównie skorupy ziemskiej, oraz o procesach geologicznych, dzięki którym ulega ona przeobrażeniom;
impakcja
[łac.],
gwałtowne uderzenie ciała niebieskiego (np. meteoroidu, planetoidy, komety) w inne ciało niebieskie (np. w Ziemię).
loty statków kosmicznych poza górne warstwy atmosfery Ziemi.
meteoroidy
[gr.],
najmniejsze spośród małych ciał Układu Słonecznego, których — w przeciwieństwie do planetoid i komet — nie można bezpośrednio zobaczyć;
krótkotrwałe wyładowania elektryczne zachodzące w atmosferze ziemskiej oraz w atmosferach innych planet;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia