natury

Encyklopedia PWN

prawo natury, prawo naturalne:
hipotetyczny stan, w jakim miała znajdować się ludzkość, zanim powstała organizacja społeczna, w którym jednostki były zdane tylko na siebie;
natura
[łac., ‘przyroda’],
istota, zasada bytu rzeczywistości człowieka pojmowana różnie w zależności od koncepcji filozoficznych lub teologicznych;
natura non facit saltus
[łac., ‘natura nie czyni skoków’],
średniowieczny aforyzm, przejęty przez G.W. Leibniza i K. Linneusza, głoszący, że natura zachowuje ciągłość w swoim rozwoju.
natura boi się próżni.
natura naturans
[łac., ‘przyroda rodząca (tworząca)’],
pojęcie użyte po raz pierwszy prawdopodobnie przez Awerroesa dla rozróżnienia bytu stwarzającego i stworzonego (natura naturata);
natura naturata
[łac., ‘przyroda zrodzona (stworzona)’],
termin wprowadzony po raz pierwszy prawdopodobnie przez Awerroesa dla rozróżnienia bytu stworzonego i stwarzającego (natura naturans);
filoz. cecha lub zespół cech konstytutywnych, warunkujących tożsamość człowieka;
szt. plast. kompozycja zestawionych ze sobą w artyst. układzie różnorodnych przedmiotów, m.in. kwiatów, owoców;
przyzwyczajenie jest drugą naturą (Cyceron).
lekarz leczy, natura uzdrawia.
nie ma jednej, powszechnie przyjętej definicji prawa, ponieważ zgoda na znaczenie tego terminu jest uzależniona od akceptowanego stanowiska filozoficznego.
Eriugena Jan Szkot, Jerugena, Scottigena, Scottus, ur. 1. poł. IX w., Irlandia (zw. wówczas Scotia Maior), zm. ok. 877, Francja,
filozof i teolog.
Cézanne
[sezạn]
Paul Wymowa, ur. 19 I 1839, Aix-en-Provence, zm. 22 X 1906, tamże,
malarz francuski, jeden z najwybitniejszych artystów przełomu XIX i XX w..
Jung Carl Gustav, ur. 26 VII 1875, Kesswil, zm. 6 VI 1961, Küsnacht,
psychiatra szwajcarski, współtwórca „psychologii głębi”.
Spinoza Baruch, Benedictus Despinoza, Benedictus d’Espinoza, ur. 24 XI 1632, Amsterdam, zm. 21 II 1677, Haga,
filozof holenderski, jeden z głównych przedstawicieli nowożytnego racjonalizmu.
metrol. rodzaj przyrządu pomiarowego przetwarzającego, wg określonej zależności i w granicach określonej dokładności, sygnały pomiarowe.
Heraklit z Efezu, Hēráklitos, ur. ok. 540 p.n.e., zm. ok. 480 p.n.e.,
filozof grecki.
Hobbes
[hobz]
Thomas Wymowa, ur. 5 IV 1588, Malmesbury, zm. 4 XII 1679, Hardwick,
angielski filozof i myśliciel polityczny.

Słownik języka polskiego PWN

spis inwentarza z natury «spis inwentarza dokonywany na podstawie naocznego stwierdzenia stanu faktycznego»
studium z natury «studium wykonane na podstawie bezpośredniej obserwacji rzeczywistości, modelu»
natura
1. «przyroda, zachodzące w niej zjawiska i procesy»
2. «stan pierwotny przyrody, niezmieniony przez kulturę i cywilizację»
3. «przyroda jako siła kształtująca organizmy żywe, zwłaszcza ludzi»
4. «cechy wrodzone i usposobienie człowieka; też: człowiek o określonym usposobieniu»
5. «zespół cech charakterystycznych dla określonych zjawisk, przedmiotów itp.»
6. daw. «produkty, towary, przedmioty użytkowe, zwykle jako środek płatniczy»
in natura «w naturze (nie pieniędzmi)»
martwa natura «kompozycja malarska przedstawiająca drobne przedmioty, owoce, zabite zwierzęta itp.»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia