moralne

Encyklopedia PWN

jeden z rodzajów wartości przypisywanych — na podstawie przyjętych w danej etyce norm moralnych — człowiekowi, motywom lub intencjom jego czynów albo samym czynom i ich skutkom.
nurt w filmie polskim 2. połowy lat 70. i początku lat 80. XX w.;
sprawność charakteru w odniesieniu do pragnień, uczuć, trudności życiowych, okoliczności działania; cnota, męstwo, doskonałość, sprawność w wywiązywaniu się z zadań określonych przez rolę społeczną;
część składowa kultury danego społeczeństwa, przejawiająca się w świadomości moralnej i umiejętności realizacji obowiązujących norm i wartości moralnych.
indyferentyzm moralny
[łac. indifferens ‘nie wykazujący różnic’]:
pozytywnie sformułowana norma moralna (w odróżnieniu od zakazu) lub szczególny rodzaj wewnętrznej presji skłaniającej do spełnienia określonego czynu;
uporządkowany zbiór poglądów filozoficzno-etycznych mających na celu sformułowanie metody moralnej oceny aktów;
filoz. decyzja opowiedzenia się za określoną wartością moralną lub systemem etycznym;
wartość moralna, która sprawia, że ktoś jest godny szacunku i nagrody;
Akademia Nauk Moralnych i Politycznych, Académie des sciences morales et politiques,
fr. korporacyjna instytucja nauk., powołana 1795 w Paryżu przez Konwent Nar. jako jeden z oddziałów Inst. Nar. Sztuk i Nauk (późniejszego Instytutu Francji);
sytuacja polegająca na konieczności podjęcia działania, którego urzeczywistnienie jest wyznaczone przez wykluczające się wartości;
zmysł moralny
(ang. moral sense),
określenie oznaczające zdolność do rozróżniania dobra i zła za pomocą intuicji, bez odwoływania się do racji rozumu (A.A. Shaftesbury, F. Hutcheson);
Tołstoj Lew N., hrabia, ur. 9 IX 1828, Jasna Polana (gubernia tulska), zm. 20 XI 1910, Astapowo (gubernia riazańska, obecnie stacja kolejowa Lew Tołstoj),
rosyjski prozaik, dramatopisarz, myśliciel, krytyk literacki.
Fichte
[fı̣śtə]
Johann Gottlieb Wymowa, ur. 19 V 1762, Ramramenau (Saksonia), zm. 27 I 1814, Berlin,
filozof niemiecki, jeden z głównych przedstawicieli klasycznej filozofii niemieckiej.
sumienie, gr. syneídēsis, łac. conscientia,
pojęcie z zakresu moralistyki, etyki i teologii moralnej (o bardzo szerokim znaczeniu), rozumiane zazwyczaj jako: wewnętrzna instancja orzekania moralnego, indywidualne rozeznanie dobra i zła, zinterioryzowane wartości uznane przez jednostkę, a wyznawane przez grupę społeczną.
etos
[gr. ḗthos, ‘porządek’, ‘ład’],
u starożytnych Greków termin oznaczający stały sposób postępowania właściwy człowiekowi, a zwłaszcza jego stosunek do innych ludzi.
Jan Paweł II, Karol Józef Wojtyła, święty, ur. 18 V 1920, Wadowice, zm. 2 IV 2005, Rzym,
papież, teolog i filozof.

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

moralny
1. «dotyczący wartości, norm, ocen i zasad postępowania uznanych w jakimś społeczeństwie lub środowisku za dobre i właściwe»
2. «zgodny z tymi zasadami»
3. «postępujący według tych zasad»
4. «odnoszący się do przeżyć i uczuć wynikających z konieczności rozstrzygania, co jest dobre, a co złe»

• moralnie
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia