dzielność moralna
 
Encyklopedia PWN
dzielność moralna,
sprawność charakteru w odniesieniu do pragnień, uczuć, trudności życiowych, okoliczności działania; cnota, męstwo, doskonałość, sprawność w wywiązywaniu się z zadań określonych przez rolę społeczną;
termin „dzielność moralna” ukształtował się w klasycznej filozofii moralnej, gdzie znaczył tyle, co cnota (arete); Arystoteles definiował dzielność moralną jako trwałą dyspozycję do postanowień polegających na zachowaniu właściwej we wszystkim miary, określanej przez rozsądek, który z reguły wyznacza tzw. złoty środek między skrajnymi tendencjami zachowania; dzielność moralna polega na wyborze i urzeczywistnieniu zachowania najlepszego z możliwych w danych okolicznościach; współcześnie pojęcie dzielności syntetyzuje cechy etycznej dobroci i prakseologicznej sprawności charakteru człowieka (T. Kotarbiński).
Bibliografia
Arystoteles Etyka nikomachejska, Warszawa 1956;
T. Kotarbiński Pisma etyczne, red. P. Smoczyński, Wrocław 1987;
A. MacIntyre Dziedzictwo cnoty. Studium z teorii moralności, Warszawa 1996.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia