magia

Encyklopedia PWN

magia
[łac. < gr.],
praktykowany głównie w społecznościach tradycyjnych (archaicznych, plemiennych) zespół działań rytualnych, symbolicznych, których celem jest osiągnięcie w naturalnym lub społecznym otoczeniu człowieka pożądanych skutków, postrzeganych jako niemożliwe do realizacji przez samo tylko działanie praktyczne.
ściśle związane z religią egipską wierzenie, że przez użycie symbol. środków wyrazu, tzn. słów i gestów, człowiek może spowodować konkretnie ukierunkowane działanie bezosobowych potężnych i tajemniczych sił (mocy magicznych), którego skutki sięgną określonych ludzi (żywych lub umarłych) bądź istoty nadprzyrodzone: bóstwa i demony.
Malinowski Bronisław, ur. 7 IV 1884, Kraków, zm. 16 V 1942, New Haven (USA),
etnolog i antropolog społeczny, współtwórca i główny przedstawiciel funkcjonalizmu.
zjawisko różnorodnie definiowane i opisywane z wielu perspektyw, najczęściej jako relacja człowieka do sacrum.
zespół praktyk i wierzeń odnoszących się do poznania przyczyn aktualnej sytuacji życiowej lub przebiegu przyszłych zdarzeń;
Agrippa von Nettesheim
[a. fon nẹtəshaim],
Agrippa z Nettesheim, Heinrich Cornelius, ur. 14 IX 1486, Kolonia, zm. 18 II 1535, Grenoble,
niemiecki lekarz, alchemik i filozof;
Indianie Ameryki Południowej zamieszkujący wyspę Wellington i okoliczne wyspy;
dyscyplina nauk społecznych i dział antropologii zajmujący się człowiekiem jako istotą społeczną działającą w wytworzonym przez siebie środowisku kulturowym.
apotropaizm
[gr. apotrópaios ‘odpędzający’, ‘odwracający’],
w wierzeniach ludów prymitywnych magia obronna zabezpieczająca przed złymi duchami, chorobami, klęskami.
autos sacramentales
[a. sakramentạles; hiszp. < łac. actum] Wymowa,
gatunek dram.-teatr. rozwijający się w Hiszpanii w XVI i XVII w.
kontynuacja politeistycznej i antropomorficznej religii Sumerów, powstałej z połączenia kultu gwiazd, planet i sił przyrody.
Bacon
[bẹıkən]
Roger Wymowa, ur. ok. 1214, Ilchester, zm. ok. 1292, Oksford,
angielski filozof i uczony.
lud afryk. zamieszkujący Sudan Południowy i przygraniczne tereny Ugandy i Demokr. Rep. Konga;
Beckford
[bẹkfərd]
William, ur. 29 IX 1760, Londyn, zm. 2 V 1844, Bath (hrab. Somerset),
pisarz angielski;
bektaszijja, bektaszyci,
bractwo sufickie, zał. w XIII w. w Anatolii przez Bektasza Walego z Niszapuru (zm. 1270);
biochemia
[gr. bíos ‘życie’, chēmeía ‘magia’],
chemia biologiczna, chemia fizjologiczna,
dyscyplina naukowa zajmująca się budową oraz funkcjami związków dostarczanych z pożywieniem i wytwarzanych w organizmie, przemianami tych związków w ustroju (z uwzględnieniem efektów energetycznych przemian) i wpływem różnych czynników (zewnętrznych i wewnętrznych) na te przemiany oraz ewolucją i odtwarzaniem żywej materii — bada więc molekularne podstawy życia.
Bonaviri Giuseppe, ur. 11 VII 1924, Mineo (Katania),
pisarz wł., z zawodu lekarz;

Słownik języka polskiego PWN

magia
1. «ogół wierzeń i praktyk opartych na przekonaniu o istnieniu mocy nadprzyrodzonych, które można opanować i wywoływać za pomocą zaklęć, obrzędów i czarów»
2. «niezwykła siła oddziaływania»
3. «zniewalający urok jakichś miejsc lub osób»

• magiczny • magicznie • magiczność
biała magia
1. «działania mające na celu uzyskanie dobroczynnego skutku, oparte na wierze w siły nadprzyrodzone»
2. «sztuki magiczne»
czarna magia «przywoływanie i wykorzystywanie złych mocy»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia