logicznej

Encyklopedia PWN

wyrażenie odgrywające istotną rolę w wynikaniu log., mające ustalone przez logikę znaczenie, niezależne od dziedziny, w której to wynikanie zachodzi;
element logiczny, bramka, funktor,
element elektroniczny (rzadziej pneumatyczny) służący do budowy układów logicznych.
w wersji ontologicznej teza głosząca, że świat składa się z atomów logicznych (pewnych rzeczy lub pewnych faktów).
układ logiczny, układ cyfrowy,
układ (zwykle elektroniczny) przetwarzający sygnały dwustanowe — o 2 wyraźnie rozróżnialnych stanach log., odpowiadających 0 i 1; działanie u.l. opisuje się za pomocą funkcji logicznej;
właściwość zdań logicznie niesprzecznych;
twierdzenia logiki, zdania prawdziwe w każdym modelu, tj. przy każdej interpretacji występujących w nich stałych pozalog.
log. własność zdań tradycyjnie utożsamiana z analitycznością (R. Carnap) lub też uważana za cechę wspólną zdań analitycznych oraz tzw. zdań syntetycznych a priori;
log. układ tabelaryczny, na którego podstawie określa się zależność log. wartości funkcji zdaniowych od wartości log. ich argumentów;
metodol. skrótowe określenie log. podziału zakresu pojęcia nazwy;
prawdopodobieństwo logiczne, zw. też prawdopodobieństwem metodologicznym,
prawdopodobieństwo odnoszące się do zdań (w odróżnieniu od prawdopodobieństwa mat. odnoszącego się do zdarzeń), oznaczające stopień obiektywnej pewności, z jakim ma się prawo uznać dane zdanie na podstawie innego, prawomocnie uznanego zdania (w tym sensie p.l. ma charakter relatywny);
wyrażenie występujące w funkcji log., pozbawione samodzielnego znaczenia, skrótowy zapis (zwykle znak literowy) zastępujący wyrażenie sensowne;
naruszenie reguł dotyczących czynności poznawczych.
empiryzm logiczny, neopozytywizm, pozytywizm logiczny:
log. działanie lub zespół działań (zwłaszcza przekształceń) dokonywanych zgodnie z odpowiednimi regułami logicznymi na pewnych wyrażeniach w celu realizacji określonego zadania, np. udowodnienia danej tezy.
dział logiki zajmujący się klasyfikacją różnych kategorii logicznych wyrażeń językowych, badaniem ich wzajemnych związków oraz warunków poprawnego budowania wyrażeń złożonych.
log. znak graficzny zastępujący pewne pojęcia lub wyrażenia;
własność zdań log. polegająca na ich zgodności lub niezgodności z rzeczywistością;

Słownik języka polskiego PWN

logiczny
1. «odnoszący się do logiki jako dyscypliny naukowej»
2. «sensowny, rozsądny, zgodny z logiką»
3. «poprawnie myślący»

• logicznie • logiczność
akcent logiczny, zdaniowy «akcent wyróżniający wyraz w zdaniu»
analiza logiczna «zastosowanie środków logicznych do kontroli sensowności lub prawdziwości twierdzeń, do kontroli poprawności rozumowania lub do wyjaśniania pojęć»
kwadrat logiczny «w logice tradycyjnej: schemat graficzny obrazujący stosunki logiczne między klasycznymi zdaniami kategorycznymi, związane z prawdziwością i fałszywością tych zdań»
notacja logiczna «zbiór symboli stosowanych zamiast wyrażeń mowy potocznej we wzorach logiki formalnej»
podmiot logiczny «podmiot w dopełniaczu»
podział logiczny «w logice: podzielenie zbioru na podzbiory niemające elementów wspólnych i obejmujące łącznie wszystkie elementy zbioru dzielonego»
rozbiór logiczny, składniowy zdania «podział zdania na części i ich określenie»
stała logiczna «wyrażenie mające ustalone przez logikę znaczenie, niezależne od dziedziny, w której to wynikanie zachodzi»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia