kryzys

Encyklopedia PWN

ekon. oddziaływanie państwa na przebieg procesów gospodarczych w skali całej gospodarki narodowej.
ekon. oddziaływanie państwa na strukturę i rozwój przemysłu, jedna z sektorowych polityk gospodarczych, oprócz m.in. polityki rolnej i handlowej.
partia polityczna, założona XI 1892 na zjeździe socjalistów w Paryżu przez działaczy II Proletariatu, Zjednoczenia Robotniczego, Związku Robotników Polskich i Gminy Narodowo-Socjalistycznej;
Préval René Garcia, ur. 17 I 1943, Puerto Príncipe, zm. 3 III 2017, Port-au-Prince,
polityk haitański;
psychologia
[gr. psychḗ ‘dusza’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
współcześnie, w najszerszym rozumieniu — nauka zajmująca się ludzkimi czynnościami lub zachowaniami, które składają się zarówno z subiektywnych procesów umysłowych, jak i z zewnętrznych, obiektywnych i fizycznych reakcji;
Ramzes
[staroegip., ‘zrodzony z Re’],
imię władców staroż. Egiptu w czasach XIX i XX dyn. (XIII–XI w. p.n.e.).
Roosevelt
[rọuzəwelt]
Franklin Delano Wymowa, ur. 30 I 1882, Hyde Park k. Nowego Jorku, zm. 12 IV 1945, Warm Springs (stan Georgia),
amerykański polityk, prawnik, demokrata, prezydent Stanów Zjednoczonych.
Rougemont
[rużmą̣]
Denis de, ur. 8 IX 1906, Neuenburg, zm. 6 XII 1985, Genewa,
szwajcarski filozof i eseista, piszący w języku francuskim;
Sismondi
[sismądị]
Jean Charles Simonde de, ur. 9 V 1773, Genewa, zm. 25 VI 1842, k. Genewy,
szwajcarski ekonomista i historyk. Pochodził z włoskiej rodziny, osiadłej we Francji, która przeniosła się do Szwajcarii;
Socjalistyczna Partia Jedności Niemiec, Sozialistische Einheitspartei Deutschlands (SED) Wymowa, tłum. niewłaśc. jako Niemiecka Socjalistyczna Partia Jedności,
niem. partia polit.;
strajk
[ang.],
zbiorowe, dobrowolne, okresowe zaprzestanie podstawowych czynności w procesie pracy lub nauki przez grupę albo zbiorowość społeczną w celu wymuszenia realizacji jej żądań przez ośrodek nadrzędny lub grupę kierującą jej działalnością (właściciela przedsiębiorstwa, organy władz państwowych), najczęściej przerwanie pracy przez pracowników najemnych w celu poprawy warunków pracy i wynagrodzenia za nią; podejmowane głównie przez robotników przemysłowych, zwalczane przez właścicieli przedsiębiorstw (lokaut, zatrudnianie innych pracowników, tzw. łamistrajków, interwencje sił porządkowych, w tym wojska).
strategia uprzemysłowienia polegająca na zastępowaniu importowanych dóbr przetworzonych przez ich produkcję w kraju;
tendencja estetyczno-tematyczna w dramacie i teatrze francuskim w latach 50. i 60 XX w., która odegrała istotną rolę w kształtowaniu się ówczesnego dramatu w literaturach europejskiej i amerykańskiej;
torysi, Tories, Tory Party,
ang. (z czasem — bryt.) stronnictwo polit., istniejące od 2. poł. XVII do 1. poł. XIX w.; rywale wigów;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

kryzys
1. «sytuacja, w której jakiś konflikt staje się tak poważny, że grozi wybuchem wojny, zmianą rządu lub innym radykalnym rozwiązaniem»
2. «załamanie się procesu wzrostu gospodarczego i regres w rozwoju ekonomicznym państwa»
3. «stan zniechęcenia i utraty motywacji do życia i pracy»
4. «zachwianie jakiegoś systemu wartości lub pozycji czegoś»
5. «najcięższy, przełomowy moment w przebiegu choroby»

• kryzysowy
kryzys rządowy «sytuacja wywołana upadkiem rządu w wyniku wyrażenia mu przez parlament wotum nieufności»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia