konstytucyjna

Encyklopedia PWN

występowanie cząsteczek izomerycznych o różnej kolejności i (lub) różnym sposobie powiązania atomów;
pomocniczy organ parlamentu powołany w celu przygotowania projektu nowej konstytucji lub zmian konstytucji.
w pol. parlamencie od 1992 komisja wspólna dla obu izb,
forma rządów, w której pozycję i uprawnienia monarchy określa konstytucja,
pociągnięcie członka rządu do odpowiedzialności za działalność niezgodną z konstytucją przed specjalnym trybunałem;
zespół precedensów i zwyczajów wykształconych w procesie stosowania postanowień konstytucji.
woda występująca w związkach chemicznych w postaci grup wodorotlenowych –OH;
Kościół państwowy zorganizowany 1791 przez władze rewolucyjne we Francji
niezawisły organ sądowy, rozstrzygający podstawowe spory konstytucyjne w państwie, w szczególności orzekający o zgodności ustaw z konstytucją.
w znaczeniu przedmiotowym — rozstrzyganie sporów o wykładnię i stosowanie norm konstytucyjnych, zwłaszcza sporów o zgodność z konstytucją ustaw i in. aktów normatywnych; w znaczeniu podmiotowym — całokształt niezawisłych organów i instytucji rozstrzygających spory konstytucyjne.
prawo konstytucyjne, prawo państwowe,
dział prawa regulujący gł. instytucje ustrojowe państwa, zwłaszcza określający: 1) podstawowe zasady wyznaczające aksjologiczną i normatywną podstawę dla pozostałych unormowań; 2) terytorialną strukturę państwa, zadania i kompetencje poszczególnych szczebli tej struktury (rozbudowane w państwach złożonych, zwłaszcza federacjach); 3) sytuację prawną jednostki, zwłaszcza jej prawa, wolności i obowiązki w stosunkach z władzą publiczną; 4) system organów władzy publicznej, sposób ich powoływania (tu odrębną gałąź tworzy prawo wyborcze), ich kompetencje i zasady funkcjonowania.
typ konstytucyjny, budowa ciała, konstytucja człowieka, somatotyp,
biol. opis ciała ludzkiego z uwzględnieniem całokształtu cech metrycznych i opisowych charakteryzujących jego budowę;
środki zabezpieczające realizację postanowień konstytucji;
Traktat konstytucyjny, właśc. Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy, ang. Treaty establishing a Constitution for Europe, fr. Traité établissant une Constitution pour l’Europe,
umowa międzynar. między państwami UE, podpisana 29 X 2004 w Rzymie;

Słownik języka polskiego PWN

monarchia konstytucyjna «monarchia, w której monarcha na podstawie konstytucji dzieli władzę z organem przedstawicielskim»
konstytucja
1. «najważniejsza ustawa w państwie, określająca ogólne zasady jego ustroju»
2. «w dawnej Polsce: uchwała sejmowa»
3. «w starożytnym Rzymie: cesarski akt prawny»
4. «dokument kościelny zawierający postanowienie synodu lub papieża»
5. «zespół podstawowych cech budowy ciała, charakterystycznych dla danego osobnika»

• konstytucyjny, konstytucjonalny • konstytucyjnie • konstytucyjność
państwo konstytucyjne «państwo, którego rządy oparte są na konstytucji»
Trybunał Konstytucyjny «organ sądowy powołany do rozstrzygania sporów o konstytucyjność działania organów państwowych»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia