klasyczna

Encyklopedia PWN

Abramowiczówna Zofia, ur. 14 VI 1906, Wilno, zm. 29 V 1988, Warszawa,
filolog klasyczny;
Adorno Theodor W. Wymowa, właśc. Theodor Ludwig Wiesengrund, ur. 11 IX 1903, Frankfurt n. Menem, zm. 6 VIII 1969, Visp (Szwajcaria),
niemiecki filozof, socjolog, muzykolog.
aerodynamiczny profil, profil lotniczy,
kształt przekroju poprzecznego skrzydeł, łopat śmigła i płatów usterzenia samolotu, łopat wirnika śmigłowca, turbin i in. maszyn przepływowych, skrzydeł śruby napędowej.
agnostycyzm
[gr. ágnōstos ‘niepoznawalny’],
stanowisko filozoficzne wykluczające możliwość poznania absolutu (Boga), ograniczające możliwości poznawcze człowieka do zjawisk zmysłowych,
Ajschylos, Eschyl, gr. Aíschylos, ur. 525 p.n.e., Eleusis k. Aten, zm. 456 p.n.e., Gela na Sycylii,
jeden z trzech wielkich tragediopisarzy greckich, uznany za twórcę tragedii klasycznej.
główna szkoła braci polskich, założona 1602 w Rakowie, z fundacji Jakuba Sienieńskiego, zwana Atenami sarmackimi;
Akerlof George A., ur. 17 VI 1940, New Haven (stan Connecticut),
ekonomista amerykański; przedstawiciel neokeynesizmu.
aktywna polityka gospodarcza, dyskrecjonalna polityka gospodarcza,
ekon. polityka mająca na celu ustabilizowanie gospodarki po szoku popytowym (popyt) lub podażowym (podaż);
akustyka
[gr. akoustikós ‘dotyczący słuchu’],
dział fizyki i techniki tradycyjnie obejmujący naukę o dźwięku rozumianym jako zjawisko słyszalne, związane z rozchodzeniem się fal sprężystych w ośrodku gazowym, a w miarę rozwoju także w ośrodkach ciekłym i stałym.
przepis postępowania prowadzący do rozwiązania ustalonego problemu, określający ciąg czynności elementarnych, które należy w tym celu wykonać.
Alonso Máñez
[a. mạńes]
José Luiz, ur. 1924, Madryt, zm. 1990, tamże,
reżyser hiszpański;
chem. w sensie ogólnym: jakościowe i ilościowe oznaczanie składu pierwiastkowego w badanym materiale, z wykorzystaniem dowolnych metod analizy chem., w węższym rozumieniu: oznaczanie składu związków org., a przede wszystkim zawartości węgla, wodoru, azotu, tlenu, siarki i fluorowców.
angiografia
[gr. angeíon ‘naczynie’, gráphō ‘piszę’],
radiologiczna metoda wizualizacji naczyń krwionośnych w poszczególnych częściach ciała lub narządach.
efekt w kwantowej teorii pola, polegający na łamaniu niektórych symetrii teorii klasycznej;
termin oznaczający porządki prawne staroż. ludów żyjących w basenie M. Śródziemnego (gł. Greków i Rzymian) oraz państw staroż. Bliskiego Wschodu.
termin stosowany dla określenia zjawisk i postaw w sztuce współczesnej, podważających klasyczną koncepcję dzieła sztuki;
filoz. w estetyce F. Nietzschego (Narodziny tragedii) jedna z form sztuki klasycznej, charakteryzująca się harmonią, umiarkowaniem, duchowością; źródło doskonałości formalnej, porządku linii, plastycznej subtelności;
Apollonios z Rodos, Apollṓnios Rhódios, ur. ok. 295 p.n.e., zm. ok. 215 p.n.e.,
gr. uczony i poeta epicki z Aleksandrii w Egipcie;

Słownik języka polskiego PWN

broń konwencjonalna, klasyczna «wszystkie rodzaje broni z wyjątkiem broni masowej zagłady»
filologia klasyczna «nauka o językach, piśmiennictwie oraz kulturze starożytnej Grecji i starożytnego Rzymu»
kombinacja klasyczna, norweska «konkurencja narciarska dla mężczyzn, składająca się z biegu na dystansie 15 km i skoków na średniej skoczni»
łacina klasyczna «język warstw kulturalnych zachodniej części Imperium Rzymskiego w I w. p.n.e. i w I w. n.e., utrwalony w literaturze rzymskiej»
klasyczny
1. «odnoszący się do starożytnej kultury greckiej i rzymskiej»
2. «związany z kierunkami mającymi charakter nawrotu do antyku»
3. «typowy dla jakichś rzeczy, sytuacji, zachowań itp.»
4. «powstały w okresie przed najnowszymi odkryciami naukowymi i osiągnięciami w danej dziedzinie»

• klasycznie • klasyczność
gimnazjum klasyczne «gimnazjum humanistyczne prowadzące naukę języków starożytnych»
języki klasyczne «język grecki i łaciński»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia