elektronami walencyjnymi

Encyklopedia PWN

elektrony walencyjne, elektrony wartościowości,
elektrony zapełniające w atomie danego pierwiastka tzw. orbitale walencyjne, tzn. orbitale o największej dla tego atomu wartości energii (w stanie podstawowym);
elektron
[gr. ḗlektron ‘bursztyn’],
cząstka elementarna o masie me = 0,510 998 902(21) MeV/c2 (9,109 381 88(72) · 10–31 kg) i ładunku elektrycznym e = −1,602 176 462(63) · 10–19 C, występująca w 2 stanach ładunkowych: jako ujemny — negaton, i dodatni — pozyton;
elektrony zewn. powłok elektronowych atomu, → elektrony walencyjne.
chem. atom lub jon mający zdolność przekazywania elektronu innemu indywiduum chemicznemu;
wiązań walencyjnych metoda, metoda VB, (od ang. Valence Bond),
w mechanice kwantowej jedna z metod wariacyjnych stosowanych do opisu struktury elektronowej cząsteczek;
pasmo walencyjne, pasmo podstawowe,
fiz. w pasmowej teorii ciała stałego najwyższe całkowicie (w półprzewodnikach i dielektrykach) lub częściowo (w metalach) wypełnione pasmo energetyczne;
oddziaływanie między atomami lub grupami atomów prowadzące do utworzenia bardziej złożonego układu, np. cząsteczki, kryształu (szkło kryształowe);
atom
[gr. átomos ‘niepodzielny’],
fiz. najmniejsza cząstka pierwiastka chemicznego, posiadająca jeszcze właściwości tego pierwiastka, określoną masę oraz specyficzne właściwości fizyczne.
fiz. jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii;
dziedzina elektroniki realizowana przez przyrządy o wymiarach rzędu nanometrów;
teoria tłumacząca właściwości elektronowe ciał stałych w oparciu o mechanikę kwantową.
fiz. klasa ciał stałych o oporze elektrycznym właściwym pośrednim między oporem dielektryków i metali, zawierającym się w granicach 107–10–6 Ω · m;
sposób klasyfikacji pierwiastków chemicznych w postaci tabeli powstałej w wyniku ułożenia pierwiastków według wzrastającej liczby atomowej oraz według ich właściwości chemicznych;
związki koordynacyjne, związki kompleksowe, kompleksy,
złożone cząsteczki lub jony (kationy, aniony), w których atom (lub jon) zw. atomem (jonem) centralnym jest połączony za pomocą wiązania koordynacyjnego z ligandami — jonami lub cząsteczkami obojętnymi.
cząsteczka, molekuła, drobina,
najmniejsza trwała część substancji zachowująca właściwości chemiczne tej substancji;
dziedzina chemii zajmująca się syntezą, strukturą, właściwościami i przemianami związków koordynacyjnych (zw. również związkami kompleksowymi lub kompleksami);
fiz. pojęcie używane w fizyce półprzewodników, oznaczające fikcyjną cząstkę o dodatnim ładunku i dodatniej masie efektywnej.
teoria wiążąca właściwości fiz. metali z ich strukturą elektronową; wyjaśnia m.in. dobre przewodnictwo elektr. i cieplne metali oraz ich charakterystyczny połysk.
Fermiego energia, poziom Fermiego,
w ciałach stałych — wielkość zależna od właściwości elektronowych ciała (pasmowa teoria ciała stałego);
zjawiska elektr. zachodzące w ciałach pod wpływem padającego na nie promieniowania elektromagnetycznego (z zakresu opt.);
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia