długość fali

Encyklopedia PWN

najmniejsza odległość między 2 punktami o takiej samej fazie zaburzenia;
fiz. zjawisko polegające na tym, że przy padaniu fali na granicę rozdziału 2 ośrodków powstaje fala rozchodząca się od granicy rozdziału w stronę pierwszego ośrodka;
fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
fale elektromagnetyczne dł. od 0,1 mm do 100 km (częst. od 3000 GHz do 3 kHz).
hydrol. fale tworzące się na powierzchni mórz i oceanów lub wewnątrz nich;
rozchodzące się w przestrzeni zaburzenia pola elektromagnetycznego.
dyfrakcja fal, ugięcie fal,
fiz. zespół zjawisk związanych z odstępstwami od praw optyki geometrycznej występującymi podczas rozchodzenia się fal, na brzegach nieprzezroczystych przesłon, a także na niejednorodnościach ośrodka, i to tym wyraźniej, im bardziej rozmiary przeszkód (otworów) są zbliżone do długości fali.
fale de Broglie’a, fale materii,
fale reprezentujące cząstki w mechanice kwantowej;
fala elektromagnetyczna o długości zbliżonej do długości fal widzialnych (400–750 nm);
fale mech., które rozchodzą się w ośrodku materialnym w wyniku działania sił sprężystości związanych z odkształceniami objętości (ściskaniem i rozciąganiem) i postaci (ścinaniem) elementów ośrodka (fale mechaniczne);
rozchodzące się we wnętrzu Ziemi fale sprężyste, wywołane na ogół trzęsieniami ziemi, wybuchami wulkanów, a także sztucznie generowane.
zależność prędkości fazowej v;f danego rodzaju fal w ośrodku od częst. fali: v;f = ω/k (lub v;f = νλ), gdzie częst. kątowa ω = 2πν,ν — częst. fali, a liczba falowa k = 2π/λ, λ — długość fali;
fiz. zjawisko powstawania w ośrodku, w którym się rozchodzi fala pierwotna, fal wtórnych (niespójnych z nią), rozchodzących się w różnych kierunkach;
rodzaj fali powierzchniowej;
analiza spektralna, analiza spektrometryczna, analiza spektroskopowa, dawniej analiza widmowa,
zespół instrumentalnych metod analizy chem., w których mierzy się emisję, absorpcję lub rozpraszanie promieniowania elektromagnetycznego w funkcji długości fali.
dziedzina nauki i techniki, w której wykorzystuje się fale elektromagnetyczne do formowania powiększonych obrazów obiektów lub ich elementów;
paczka falowa, pakiet falowy,
fiz. fala skupiona w ograniczonym obszarze przestrzeni.
antena
[łac. antenna ‘reja’],
urządzenie do wysyłania (antena nadawcza) lub (i) odbierania (antena odbiorcza) fal elektromagnetycznych (radiowych), stanowiące część składową każdego systemu radiokomunikacyjnego.
lampa elektronowa próżniowa przeznaczona do generacji i (lub) wzmacniania mikrofal (generator drgań elektrycznych);
układ 2 równoległych, izolowanych od siebie przewodów elektr., tworzących linię przesyłową symetryczną lub koncentryczną (współosiową), o długości porównywalnej z długością fali elektromagnetycznej, rozchodzącej się wzdłuż linii (wzbudzonej przez źródło napięcia przemiennego zasilającego tę linię), lub większej od niej, i o znacznie mniejszych pozostałych wymiarach.

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

długość fali fiz. «odległość między dwoma kolejnymi punktami fali okresowej w kierunku jej rozprzestrzeniania się, w których drgania mają tę samą fazę»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia