buffa

Encyklopedia PWN

Mozart
[mọ:cart]
Wolfgang Amadeus Wymowa, ur. 27 I 1756, Salzburg, zm. 5 XII 1791, Wiedeń,
kompozytor austriacki, jeden z największych twórców w historii muzyki.
rozrywkowa muzyka, muzyka popularna, muzyka lekka,
w dzisiejszym rozumieniu — muzyka obejmująca gatunki, które charakteryzują się łatwością w odbiorze (mają tym samym możność szybkiego rozpowszechniania się) i stanowią formę rozrywki dla szerokich kręgów społecznych, a pod względem komercyjnym — dobrze sprzedający się towar dzięki swemu masowemu odbiorowi.
buffo
[wł.],
rola komiczna we wł. operze XVIII w. (opera buffa), najczęściej powierzana basowi (basso b.); → opera.
przeciwstawne stronnictwa kompozytorów i pisarzy francuskich w XVIII w.;
Cimarosa
[czimarọza]
Domenico Wymowa, ur. 17 XII 1749, Aversa k. Neapolu, zm. 11 I 1801, Wenecja,
kompozytor włoski;
Galuppi Baldassare, zw. Il Buranello, ur. 18 X 1706, wyspa Burano k. Wenecji, zm. 3 I 1785, Wenecja,
kompozytor włoski;
Guglielmi
[guljẹlmi]
Pietro Alessandro, ur. 9 XII 1726, Massa (Toskania), zm. 19 XI 1804, Rzym,
kompozytor włoski;
intermezzo
[intermẹdzdzo; wł.],
muz. wstawka muz. o charakterze komicznym, wykonywana między aktami opery seria;
Leo Leonardo, właśc. Lionardo Oronzo Salvatore de Leo, ur. 5 VIII 1694, San Vito degli Schiavi, zm. 31 X 1744, Neapol,
kompozytor włoski;
Limbour
[lębụ:r]
Georges, ur. 12 VIII 1900, Courbevoix (dep. Hauts-de-Seine), zm. 19 V 1970, Kadyks (Hiszpania),
pisarz francuski;
Müller Wenzel, ur. 26 IX 1767, Tyrnau (ob. Trnava), Morawy, zm. 3 VIII 1835, Baden k. Wiednia,
austr. kompozytor i dyrygent, pochodzenia czeskiego;
muzyka
[łac. < gr.],
muz. sztuka, której tworzywem są percypowane przez ludzi dźwięki, wytwarzane przez nich głosem i/lub za pomocą instrumentów muzycznych;
grupa kompozytorów operowych, działających w końcu XVII i w XVIII w., których większość wywodziła się z Neapolu lub jego okolic i wykształciła w neapolitańskich konserwatoriach.
opera
[wł. < łac.],
dramatyczno-muzyczny, wokalno-instrumentalny, z akcją dramatyczną, monologami i dialogami ujętymi w libretcie, przeznaczony do wykonania na scenie (z odpowiednią scenografią), zwykle w specjalnie do tego celu zbudowanym teatrze operowym, również zwanym operą.
operetka
[wł. operetta ‘mała opera’],
gatunek teatralno-muzyczno-taneczny, powstały w XIX w. we Francji;
Paisiello
[paizjẹllo],
Paesiello, Giovanni, ur. 9 V 1740, Tarent, zm. 5 VI 1816, Neapol,
kompozytor włoski;
Penderecki Krzysztof, ur. 23 XI 1933, Dębica,
kompozytor, dyrygent i pedagog muzyczny.
Pergolesi
[pergolẹzi]
Giovanni Battista Wymowa, właśc. G.B. Draghi, ur. 4 I 1710, Jesi k. Ankony, zm. 16 III 1736, Pozzuoli k. Neapolu,
kompozytor włoski;
Piccinni
[piczczịni],
Piccini, Niccolò, ur. 16 I 1728, Bari, zm. 7 V 1800, Passy k. Paryża,
kompozytor włoski;
Rameau
[ramọ]
Jean Philippe Wymowa, ur. przed 25 IX 1683 (data chrztu), Dijon, zm. 12 IX 1764, Paryż,
francuski kompozytor, organista, klawesynista i teoretyk muzyki;

Słownik języka polskiego PWN

opera komiczna, opera buffa «włoska opera komiczna o pierwiastkach ludowych, popularna w XVIII w.»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia