Starostowie

Encyklopedia PWN

w dawnej Polsce urzędnik król. z władzą sądową w całej dzielnicy lub województwie;
urzędy dworskie, państw.-centralne i lokalne, ziemskie, miejskie i wiejskie w Polsce i W. Księstwie Litew. do 1795.
administracja
[łac.],
zawiadywanie, zarządzanie, także zespół zarządzający (kierujący) czymś.
Pampowski Ambroży, ur. ok. 1444, zm. na przeł. VIII i IX 1510, Środa,
wojewoda sieradzki, starosta generalny Wielkopolski;
Tęczyński Zbigniew, Zbigniew z Tęczyna, ur. ok. 1450, zm. między 11 VIII a 13 XII 1498,
syn Jana (zm. 1470), ojciec Andrzeja (zm. 1536), podkomorzy krak. i starosta malborski;
w dawnej Polsce organizacja terytorialna stanu szlacheckiego.
wielkopol. rodzina możnowładcza herbu Nałęcz;
Borkowie, Borkowice,
pol. zachodniopomor. ród rycerski;
burgrabia
[niem.],
w średniowiecznych Niemczech urzędnik w zamkach i miastach królewskich i biskupich, pełniący funkcje sądownicze i wojskowe; z czasem godność tytularna; w Polsce od XIV w. — zastępca starosty lub kasztelana, także zwierzchnik grodu niekasztelańskiego;
przywilej wymuszony 15 IX 1454 na Kazimierzu IV Jagiellończyku przez szlachtę wielkopolską, zgromadzoną po ogłoszeniu pospolitego ruszenia w obozie pod Cerekwicą koło Chojnic, dotyczący tylko Wielkopolski;
ród magnacki herbu Kościesza, którego protoplastą był Chodko (Fiodor) Juriewicz pochodzący od ruskich bojarów osiadłych na Kijowszczyźnie.
Domarat z Pierzchna, Domarat z Iwna, data ur. nieznana, zm. 1399 lub 1400,,
starosta generalny Wielkopolski;
Felkersamb, Falkierzamb, Felkierzan, Voelkersamb, Otto Fryderyk, data ur. nieznana, zm. 27 XI 1705,
wojewoda inflancki;
Górka Łukasz, data ur. nieznana, zm. 11 IV 1475,
ojciec Uriela, wojewoda, starosta generalny Wielkopolski;
Kazimierz II, z dynastii Piastów, ur. między 1449 a 1452, zm. 13 XII 1528, Opawa,
książę cieszyński, jedyny syn Bolesława II;
Kazimierz III Wielki, z dyn. Piastów, ur. 30 IV 1310, zm. 5 XI 1370, Kraków,
król Polski.

Słownik języka polskiego PWN

starosta
1. «urzędnik stojący na czele powiatu»
2. «osoba kierująca jakąś grupą ludzi»
3. «od XIV w.: urzędnik mianowany i odwoływany przez monarchę jako namiestnik prowincji lub ziemi»
4. «we wczesnym średniowieczu: naczelnik wspólnoty terytorialnej wśród plemion słowiańskich»

• starościński • starostować
starosta grodowy «w dawnej Polsce: starosta sprawujący w imieniu króla władzę sądowniczą i wykonawczą w grodzie i w powiecie»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia