Stale stopowe

Encyklopedia PWN

stal zawierająca oprócz węgla także celowo wprowadzane pierwiastki (dodatki stopowe);
stale o szczególnej odporności na korozję uzyskanej przez wprowadzenie składników stopowych (głównie chromu) zwiększających zdolność stali do pasywacji;
stal
[niem.],
przerobiony plastycznie techniczny stop żelaza z węglem zawierający do 2,11% węgla oraz inne pierwiastki pochodzące z surowców i paliw stosowanych podczas otrzymywania stali (składniki zwykłe i domieszki) lub dodawane celowo (składniki stopowe).
stal (stopowa lub węglowa) przeznaczona na konstrukcje budowlane, części maszyn i urządzeń pracujących w temperaturze od –40 do 300°C, w nieagresywnym chemicznie środowisku;
stal specjalna (stopowa) odznaczająca się znaczną odpornością na działanie środowisk utleniających oraz większości kwasów i barwników;
stal specjalna (stopowa) odznaczająca się odpornością na działanie gazów w wysokiej temperaturze;
stal specjalna (stopowa) zawierająca 1–1,3% węgla oraz mangan (11–14%) i krzem (0,3–0,5%);
gałąź przemysłu obejmująca otrzymywanie metali z: rud i koncentratów, metalonośnych półproduktów z procesów metalurgicznych (pyły, szlamy z procesów elektrolizy i elektrorafinacji metali, głównie cynku i miedzi, oraz żużle), złomu (m.in. akumulatorowego), a także recykling oraz przeróbkę plastyczną odlanych do form metali (odlewanie) w zakładach przeróbki plastycznej (walcowniach, kuźniach, ciągarniach, prasowniach, tłoczniach) na półwyroby i wyroby gotowe, znajdujące zastosowanie w gospodarce, a zwłaszcza w przemyśle maszynowym, budownictwie i transporcie.
operacja obróbki cieplnej gł. stopów metali (najczęściej stali) prowadzona w celu zwiększenia ich twardości lub — w połączeniu z odpuszczaniem — uzyskania optymalnej kombinacji właściwości wytrzymałościowych i plastycznych.
zabieg obróbki cieplnej stosowany po hartowaniu stali, polegający na nagrzaniu stali do temperatury niższej od temperatury przemiany eutektoidalnej (poniżej 700°C) i ochłodzeniu;
dyfuzyjne nasycanie warstwy wierzchniej przedmiotów ze stali azotem w celu jej utwardzenia oraz zwiększenia odporności na ścieranie i zmęczenie;
staliwo, stal lana,
stal odlewana do form odlewniczych, nie poddawana obróbce plast.;
cięcie materiałów (gł. metali i stopów) polegające na ich miejscowym utlenieniu lub wytopieniu w wysokiej temperaturze;
implant
[łac.],
wszczep,
element strukturalny wykonany z materiału tkankowego (auto-, homo-, heterogenicznego) lub biomateriału (metal, ceramika, tworzywo węglowe, tworzywo sztuczne) umieszczony w organizmie w celu uzupełnienia lub zastąpienia tkanek narządu (albo jego części) lub spełniania (wspomagania) ich funkcji, także urządzenie zastępcze umieszczane wewnątrz ciała (np. serce sztuczne, defibrylator, rozrusznik serca, układ hydrauliczny z zastawką do drenowania płynu mózgowo-rdzeniowego w wodogłowiu).
węglik żelaza Fe3C, składnik strukturalny wielu stopów żelaza;
Hadfield
[hạ̈dfi:ld]
Sir Robert Abbott, baronet, ur. 29 XI 1858, Sheffield (hrab. Yorkshire), zm. 30 IX 1940, Londyn,
ang. metalurg i przemysłowiec;
zdolność metali i stopów do przenoszenia krótko- lub długotrwałych obciążeń (stałych lub zmiennych) w wysokiej temperaturze, połączona z odpornością na wielokrotne zmiany temperatury i niekiedy z żaroodpornością,
stopy, których gł. składnikiem jest żelazo, a dodatkami stopowymi są różne pierwiastki metaliczne i niemetaliczne.
Bosch
[bosz]
Carl Wymowa, ur. 27 VIII 1874, Kolonia, zm. 26 IV 1940, Heidelberg,
niemiecki chemik i technolog.
cyrkon, Zr, zirconium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 40;

Słownik języka polskiego PWN

stal stopowa «stal zawierająca oprócz węgla wprowadzane celowo domieszki jednego lub kilku pierwiastków»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia