Oce

Encyklopedia PWN

Słońce, symbol ,
najbliższa gwiazda, centralne ciało Układu Słonecznego zawierające 99,87% jego całkowitej masy.
Donatello, właśc. Donato di Niccolò di Betto Bardi, ur. ok. 1386, Florencja, zm. 13 XII 1466, tamże,
rzeźbiarz włoski, działający we Florencji, Padwie i Sienie.
rzemiosło i gałąź przemysłu zajmujące się reprodukcją tekstów i obrazów za pomocą drukowania.
Paweł, Paweł Apostoł, Paweł z Tarsu, święty, ur. ok. 10 r., zm. między 64 a 67 r.,
najważniejszy misjonarz i teolog wczesnego chrześcijaństwa, zw. Apostołem Narodów.
miasto wojewódzkie (województwo wielkopolskie), powiat grodzki, na obszarze Poznańskiego Przełomu Warty, Pojezierza Poznańskiego i Równiny Wrzesińskiej, nad Wartą, u ujścia jej prawych dopływów Cybiny i Głównej oraz lewego dopływu Bogdanki; siedziba powiatu poznańskiego.
nazwa obszarów południowej Mezopotamii zasiedlonych przez Sumerów, twórców (ok. połowy IV i w III tysiącleciu p.n.e.) jednej z najstarszych znanych cywilizacji,
naród tworzący podstawową ludność Ukrainy (ok. 35 mln, 2002);
Caravaggio
[karawạdżdżio] Wymowa,
właśc. Michelangelo Merisi, ur. 29 IX(?) 1571, Mediolan lub Caravaggio k. Bergamo, zm. 18 VII 1610, Porto d’Ercole,
malarz włoski, jeden z najwybitniejszych twórców wczesnego baroku.
miasto wojewódzkie (woj. pomor.), pow. grodzki, przy ujściu Wisły do Zat. Gdańskiej.
proces łączenia gruntów chłopskich w gospodarstwa będące własnością grupową (spółdzielczą).
pol. regularne formacje lotnictwa bojowego i pomocniczego WP lub Pol. Sił Zbrojnych.
V-pociski, niem. Vergeltungswaffe
[‘broń odwetowa’],
pociski kierowane klasy ziemia–ziemia, skonstruowane gł. w celu atakowania odległych celów.

Ilustracje, multimedia

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

OK zob. okej.
okej, okay [wym. okej], OK, O.K. [wym. okej] «wszystko w porządku, dobrze, zgoda»
oko
1. «narząd wzroku»
2. «zdolność widzenia»
3. «wzrok w chwili patrzenia»
4. «kropla tłuszczu pływająca na powierzchni jakiegoś płynu»
5. «to, co jest kształtem podobne do oka lub pełni podobną funkcję»
6. «okrągła, lśniąca powierzchnia wody»
7. «duże oczko – pętelka w dzianinie, sieci itp.»
8. zob. oczko w zn. 9.
9. «służba obserwacyjna na dziobie statku pełniona przez marynarza w czasie złej widoczności»
10. «marynarz pełniący tę służbę»
11. «pętla na końcu liny, służąca m.in. do mocowania lin na omasztowaniu»

• oczny • oczysko
kocie oko «kamień półszlachetny, minerał barwy zielonawej o jedwabistym połysku, z widoczną po oszlifowaniu smugą światła przesuwającą się podczas obrotu kamienia»
oko cyklonu «obszar w centrum cyklonu tropikalnego»
oko magiczne «lampa elektronowa będąca wskaźnikiem strojenia w odbiorniku radiowym»
oko opatrzności «symbol opatrzności przedstawiony jako oko w trójkącie otoczonym promieniami»
refrakcja oka «załamywanie promieni świetlnych przechodzących przez poszczególne części optycznego układu oka»
tygrysie oko «odmiana kwarcu, minerał koloru żółtawego lub brunatnego o silnej migotliwości»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia