Mityleny

Encyklopedia PWN

Pittakos z Mityleny, Pittakós, ur. ok. 650 p.n.e., zm. ok. 570 p.n.e.,
prawodawca Mityleny (na Lesbos), zaliczany do siedmiu mędrców;
Hellanik z Mityleny, Hellánikos, ur. ok. 480, Mitylena (wyspa Lesbos), zm. ok. 395 p.n.e.,
historyk grecki;
m. w Grecji, → Mitilini.
Arystoteles, Aristotélēs, ur. 384 p.n.e., Stagira (Tracja), zm. 322 p.n.e., Chalkis na wyspie Eubei,
filozof grecki, najwszechstronniejszy myśliciel i uczony starożytności.
Safona, Sapphṓ(?), eolskie Psapphṓ, żyła na przeł. VII i VI w. p.n.e.,
grecka poetka liryczna, przedstawicielka poezji eolskiej.
ajsymneci
[gr., ‘rozjemcy’],
kategoria nadzwyczajnych urzędników w miastach staroż. Grecji w okresie archaicznym;
Alkajos, Alkaíos, żył na przeł. VII i VI w. p.n.e.,
poeta gr. z Mityleny na Lesbos;
Chares, Chárēs, ur. ok. 395 p.n.e., zm. 324 p.n.e.,
wódz ateński;
prąd filozoficzno-etyczny zapoczątkowany przez Epikura (306 p.n.e. założył szkołę w Atenach, zwaną ogrodem Epikura),
filoz. uczniowie ze szkoły Epikura (tzw. ogrodu Epikura) lub zwolennicy epikureizmu (Metrodor z Lampsaku, Hermachos z Mityleny, Polistratos, Zenon z Sydonu, Filodem z Gadary, w Rzymie — Lukrecjusz).
mit. gr. piękny syn króla Dryopów, Tejodamasa, i nimfy Menodike, ukochany Heraklesa (wzór gr. pary homoseksualnej), któremu towarzyszył w wyprawie Argonautów;
Memnon z Rodos, data ur. nieznana, zm. 333 p.n.e.,
gr. wódz najemników;
Rutilius Rufus, Publius Rutilius Rufus, ur. ok. 155, zm. ok. 75 r. p.n.e.,
wódz, polityk i pisarz rzymski;
w starożytnej Grecji nazwa, którą określano słynnych z mądrości mężów z VII i VI w.;
Titonos, Tithōnós,
mit. gr. syn Laomedonta, w eposie Homerowym kochanek Eos [‘jutrzenka’], z którą spłodził Memnona;
Tyrrenos, Tyrrhēnós, Tyrsēnós,
mit.gr. heros lidyjski, który zgodnie z przekazem historyków przywiódł część cierpiących głód Lidyjczyków (Herodot) lub Pelazgów (Hellanik z Mityleny) do Italii, stając się herosem eponimem Tyrrenów (Etrusków);
Andrzej z Krety, święty, ur. ok. 660, Damaszek, zm. 4 VII 740, Mitylena (Grecja),
gr. poeta chrześcijański;
w staroż. Grecji sojusz (symmachia) łączący Ateny z gr. państwami M. Egejskiego;
Ateński Związek Morski I, zw. także Symmachią Delijską,
w staroż. Grecji sojusz zawarty 478 p.n.e. między Atenami a miastami wysp M. Egejskiego i wybrzeży Azji Mniejszej, który za cel stawiał sobie wyzwolenie spod panowania perskiego wszystkich Greków.
Eolowie, Aíoloi,
w starożytności plemię gr., które pod koniec II tysiąclecia p.n.e. opuściło Beocję i Tesalię i skolonizowało wybrzeże Azji Mniejszej od Hellespontu po ujście rz. Hermos (ob. Gediz) i kilka sąsiednich wysp;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia