Akustyka muzyczna

Encyklopedia PWN

dział akustyki badający wytwarzanie dźwięku w instrumentach muzycznych i podczas śpiewu, jego rozprzestrzenianie się i zapis na nośnikach dźwięku, problemy percepcji dźwięków, zagadnienia skal muzycznych i in.
akustyka
[gr. akoustikós ‘dotyczący słuchu’],
dział fizyki i techniki tradycyjnie obejmujący naukę o dźwięku rozumianym jako zjawisko słyszalne, związane z rozchodzeniem się fal sprężystych w ośrodku gazowym, a w miarę rozwoju także w ośrodkach ciekłym i stałym.
Golachowski Stanisław, ur. 12 XII 1907, Cieszyn, zm. 19 I 1951, Łódź,
muzykolog;
muzykologia
[gr.],
dyscyplina nauk., której przedmiotem jest muzyka we wszystkich swych przejawach.
Rakowski Andrzej, ur. 16 VI 1931, Warszawa,
akustyk;
fiz. zaburzenie falowe w ośrodku sprężystym gazowym, ciekłym lub stałym (fale sprężyste) wywołujące subiektywne wrażenie słuchowe u człowieka lub zwierząt (definicja z zakresu fizyki), a także subiektywne wrażenie słuchowe wywołane takim zaburzeniem (definicja z zakresu psychologii);
komat
[gr.],
w akustyce muzycznej trudny do uchwycenia słuchem, bardzo mały interwał między dźwiękami tego samego stopnia skali, wynikający z niedoskonałości systemów dźwiękowych, np. pitagorejskiego lub Didymosa.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia