szkło optyczne
 
Encyklopedia PWN
szkło optyczne,
szkło techn. stosowane do wyrobu soczewek, pryzmatów i in. elementów układów opt. (w mikroskopach, aparatach fot., lunetach, teleskopach, spektrofotometrach i in. przyrządach kontrolno-pomiarowych), a także do produkcji szkła do okularów.
Sz.o. do danych zastosowań muszą się odznaczać określonymi wartościami współczynnika załamania światła i średniej dyspersji, wszystkie sz.o. — dużą przepuszczalnością światła, jednorodnością (zwłaszcza opt.), wytrzymałością mech. (twardością, odpornością na zarysowanie) i odpornością chem.; spośród właściwości sz.o. mają znaczenie także: współczynnik rozszerzalności liniowej, współczynnik temperaturowych zmian właściwości opt. oraz odporność na działanie m.in. promieniowania γ. Do produkcji sz.o. w zasadzie nie stosuje się surowców miner., używa się związków chemicznie czystych; są to najczęściej tlenki: krzemu SiO2, boru B2O3, fosforu P2O5, glinu Al2O3, cynku ZnO, baru BaO, ołowiu PbO, wapnia CaO, magnezu MgO, potasu K2O, sodu Na2O, antymonu Sb2O3, arsenu As2O3, tytanu TiO2, oraz związki fluoru; w ostatnich latach wytwarza się sz.o., w których skład wchodzą również tlenki: lantanu, toru, cyrkonu, niobu, wolframu, molibdenu, ceru, wanadu, litu; w zależności od składu chem. rozróżnia się sz.o. ołowiowe (flint) i sz.o. bezołowiowe (kron), różniące się średnimi współczynnikami dyspersji; wytwarza się też sz.o. nie zawierające SiO2 (tzw. krony fosforowe) lub alkaliów (krony ciężkie), szkła zawierające do 20% Sb2O3 (tzw. flinty specjalne) i in. Do wyrobu sz.o. stosuje się surowce o dużej czystości (poza piaskiem lub kwarcem nie stosuje się surowców naturalnych).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia