perpendicular style
 
Encyklopedia PWN
perpendicular style
[pə:rpəndı̣kjulər staıl; ang. < łac. perpendiculum ‘pion’],
styl perpendykularny,
termin używany na określenie późnej fazy gotyku ang. (ok. 1360 – ok. 1500);
cechami charakterystycznymi p.s. są: pokrywające gęsto ściany, silnie akcentowane pionowe laskowania, które dzielą także wielkie okna, ograniczenie do minimum płaszczyzny ścian, sklepienia wachlarzowe; do gł. dzieł w stylu perpendicular należą katedry: w Canterbury, York, Winchester, kaplice: Henryka VII w opactwie westminsterskim, Św. Jerzego w Windsorze, King’s College w Cambridge.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia