dipol
 
Encyklopedia PWN
dipol
[gr.],
dipol zakłócający,
telekom. element odbijający fale elektromagnet., wykonywany w postaci b. cienkich metalowych drucików, pasków folii lub metalizowanych cienkich przewodów z tworzyw sztucznych;
jest stosowany do wytwarzania zakłóceń biernych w radiolokacji, czyli do maskowania namierzanych obiektów (duża liczba d. wyrzucanych lub wystrzeliwanych z samolotów i okrętów tworzy obłoki dające na wskaźniku radarów smugi maskujące odbicia od obiektów stanowiących cele radiolokacyjne).
zgłoś uwagę

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia