Złotoryja
 
Encyklopedia PWN
Złotoryja,
m. powiatowe w województwie dolnośląskim, na Pogórzu Kaczawskim, w dolinie Kaczawy.
Ludność miasta: ogółem — 16,2 tys. mieszkańców (2013)
Gęstość zaludnienia: 1 347,2 os/km2 (2013)
Powierzchnia: 12 km2
Współrzędne geograficzne: długość geograficzna: 15°55′E, szerokość geograficzna: 51°07′N
Prawa miejskie: nadanie praw — 1211
Oficjalne strony WWW: www.zlotoryja.pl
ośr. usługowy; wytwórnia obuwia tekstylnego i z tworzyw sztucznych, ozdób choinkowych, tektury, zakłady chemii gosp., mleczarnia, drukarnia; węzeł kol. i drogowy; punkt wyjściowy wycieczek w G. Kaczawskie. W pobliżu Złotoryi kamieniołomy bazaltu i eksploatacja kruszywa.
Historia. W XII–XIV w. wydobycie złota; w końcu XII w. obok starszej osady górniczej Kopacz powstała osada górników (łac. ad Aurum, polska Złotoryja, niem. Goldberg); prawa miejskie 1211; do 1675 w księstwie brzesko-legn.; od 1329 pod zwierzchnictwem Czech, dzieliła losy polit. Śląska; 1456 rozruchy społ. na tle konfliktów między górnikami a patrycjatem; po wyczerpaniu się pokładów złota rozwój rzemiosła i browarnictwa, od XVI w. również górnictwo rud miedzi; w XVI w. gimnazjum miejskie przekształcone w uczelnię humanist. (m.in. kształcił się tu E. Gliczner); od XVI w. ośr. luteranizmu; po zniszczeniach w okresie wojny trzydziestoletniej (1618–48) ponownie rozwój sukiennictwa i handlu; od 1742 w państwie pruskim; od 1884 połączenie kol. z Legnicą; w czasie II wojny światowej 2 jenieckie oddziały robocze obozu w Zgorzelcu, 2 obozy pracy przymusowej; od 1945 w Polsce; do 1975 siedziba powiatu.
Zabytki. Późnoromańsko-got. kościół parafialny (prezbiterium i transept z portalem 1212–41, korpus XIII–XIV w., wieża ok. 1482–1500, zakrystia 1. poł. XVI w., częściowo rekonstruowany 1914–18); fragmenty murów miejskich (XIV w., basteje XV–XVI w.); baszta Kowalska (XIV w., nadbud. XVI w.); kamienice (XVI–XVIII w.).
zgłoś uwagę
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia