Elbląska, Wysoczyzna
 
Encyklopedia PWN
Elbląska, Wysoczyzna,
region na Pobrzeżu Gdańskim;
izolowana kępa moreny dennej falistej, z wyraźną drumlinizacją; wysokość do 197 m (G. Maślana); opada stromymi krawędziami ku Żuławom Wiślanym, Zalewowi Wiślanemu i Równinie Warmińskiej; znaczna wysokość względna W.E. spowodowała rozcięcie jej zboczy wąwozami erozyjnymi; porośnięta lasami mieszanymi z udziałem buka i dębu; najciekawsze krajobrazowo fragmenty wysoczyzny obejmuje Park Krajobrazowy Wzniesienia Elbląskie; na północnym krańcu W.E. leży Tolkmicko, na południowo-zachodnim — Elbląg.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia