wierzchołkowe

Encyklopedia PWN

mat. dwa kąty o wspólnym wierzchołku, takie że ramiona jednego są przedłużeniem ramion drugiego;
astr. południkowy instrument astr. do wyznaczania deklinacji gwiazd;
przyrządy i urządzenia służące do obserwacji astronomicznych.
leśn. sortyment drewna okrągłego;
difenbachia, Diefenbachia,
rodzaj okazałych roślin zielnych z rodziny obrazkowatych;
ekierka
[fr.],
trójkąt rysunkowy,
przybór rysunkowy w kształcie trójkąta do wykreślania kątów 30°, 45°, 60°, 90° oraz ich sum i różnic;
elipsa
[gr. élleipsis ‘mniej’, ‘niedomiar’],
mat. krzywa płaska składająca się z tych punktów M płaszczyzny, dla których suma odległości od 2 ustalonych punktów F1 i F2 (ogniska elipsy) jest stała i równa 2a: F1M + F2M = 2a (przy czym 2a > F1F2).
bot. proces pogrubiania łodygi lub korzenia u roślin;
komórki merystematyczne (twórcze) w merystemie (wierzchołkowym lub w miazdze łykodrzewnej), których pochodne będą trwały w nim po wielu cyklach podziałowych;
kordylina, Cordyline,
rodzaj z rodziny agawowatych (wydzielonej z liliowatych);
bot. jeden z 3 podstawowych typów organów roślin naczyniowych (obok łodygi i liści), zwykle umocowujący roślinę w podłożu i pobierający zeń wodę i sole mineralne;
merystemy
[gr. meristḗs ‘dzielący’],
bot. tkanka złożona z komórek dzielących się, zapoczątkowująca nowe moduły organów roślinnych;
monstera dziurkowana, monstera dziurawa, Monstera deliciosa,
gat. rośliny ozdobnej z rodzaju monstera (najczęściej uprawiany) pochodzący z Meksyku;
parabola
[gr. parabolḗ ‘porównanie’],
mat. krzywa płaska składająca się z tych punktów M płaszczyzny, dla których odległość od stałego punktu F (ognisko paraboli) jest równa odległości od stałej prostej k (kierownica paraboli), nieprzechodzącej przez F.
poligonizacja
[łac. < gr.],
poligonometria,
geod. metoda wyznaczania współrzędnych punktów w terenie (punktów poligonowych), utrwalonych znakami podziemnymi i naziemnymi w przyjętym geodezyjnym układzie odniesienia;
pryzmat
[gr.],
pryzmat optyczny,
fiz. bryła (zazwyczaj wielościan) z przezroczystego materiału z wypolerowanymi ścianami (co najmniej 2), które stanowią powierzchnie załamujące lub odbijające dla promieni światła przechodzących przez te bryłę;
wertykał
[łac.],
koło wierzchołkowe,
astr. wielkie koło na sferze niebieskiej, prostopadłe do horyzontu, przechodzące przez zenit i nadir;
biol. powiększanie się wymiarów i masy ciała osobników w ciągu ich życia (ontogeneza).
antena
[łac. antenna ‘reja’],
urządzenie do wysyłania (antena nadawcza) lub (i) odbierania (antena odbiorcza) fal elektromagnetycznych (radiowych), stanowiące część składową każdego systemu radiokomunikacyjnego.

Słownik języka polskiego PWN

kąty wierzchołkowe «dwa kąty wypukłe mające wspólny wierzchołek, a ramiona jednego z tych kątów są przedłużeniem ramion drugiego»
wierzchołek
1. «najwyżej położona część czegoś»
2. «w figurach geometrycznych: punkt, w którym łączą się dwie proste, tworząc kąt»

• wierzchołkowy • wierzchołkowo
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia