kierunek wektora

Encyklopedia PWN

mat. zbiór wektorów swobodnych otrzymywanych z danego w wyniku pomnożenia go przez dowolną liczbę rzeczywistą; dla wektora zaczepionego w punkcie — kierunek wyznaczony przez prostą, na której leży wektor;
wektor
[łac.],
mat. uporządkowana para punktów, z których jeden, np. P(x1, y1, z1), stanowi początek wektora, a drugi, np. Q(x2, y2, z2) — jego koniec, przy czym x1, y1, z1 oraz x2, y2, z2 są współrzędnymi kartezjańskimi punktów PQ;
fiz. wektor o kierunku rozchodzenia się fali i długości równej 2π/λ (λ — długość fali).
mat. odcinek łączący 2 punkty, z których jeden przyjęto za początek, drugi — za koniec (oznaczany na rysunku grotem);
mat. układ x1, ... , xn wektorów przestrzeni liniowej, dla których równanie a1x1 + ... + anxn = 0 zachodzi tylko dla a1 = a2 = ... = an = 0;
mat. klasa wszystkich wektorów (zaczepionych w punkcie) mających ten sam kierunek, zwrot i długość;
drgania (o małej amplitudzie) atomów tworzących sieć krystaliczną wokół ich położeń równowagi.
proces indukowania polem magnet. namagnesowania w magnetykach;
uporządkowanie kierunków drgań fal.
gradient
[łac.],
mat. operator różniczkowy zdefiniowany następująco: g. funkcji skalarnej φ(x, y, z) jest wektor o składowych ∂φ/∂x, ∂φ/∂y, ∂φ/∂z, oznaczony symbolem grad lub ∇ (nabla): , gdzie , , są wektorami jednostkowymi prostokątnego układu współrzędnych kartezjańskich (analogicznie definiuje się g. skalarnej funkcji większej liczby zmiennych).
iloczyn wektorowy, iloczyn zewnętrzny,
mat. pojęcie z zakresu rachunku wektorowego: iloczynem wektorowym wektorów i (oznaczanym × lub [, ]) w przestrzeni 3-wymiarowej nazywa się wektor  =  × , którego kierunek jest prostopadły do obu wektorów i , długość c = a b sinα (gdzie α to kąt między kierunkami wektorów i ), a orientacja trójki , , jest dodatnia (zgodna z orientacją układu współrzędnych);
dziedzina elektroniki realizowana przez przyrządy o wymiarach rzędu nanometrów;
fiz. skręcenie płaszczyzny polaryzacji światła spolaryzowanego liniowo, rozchodzącego się w izotropowym, przezroczystym ośrodku umieszczonym w silnym polu magnetycznym równoległym do kierunku wiązki światła;
potencjał
[łac.],
fiz., mat. wielkość pomocnicza służąca do opisu pola wektorowego lub tensorowego (pole fizyczne).
podstawowa wektorowa wielkość fiz. charakteryzująca ruch;
siła aerodynamiczna, reakcja aerodynamiczna,
fiz. siła wywierana na ciało (np. skrzydło samolotu, pocisk) przez gaz podczas ruchu względnego ciała i gazu.
odpowiednio ukształtowany obszar pola magnet. (s.e. magnetyczna) lub pola elektr. (s.e. elektrostatyczna) skupiający przechodzącą przezeń wiązkę obdarzonych ładunkiem cząstek (elektronów, jonów); działa w podobny sposób jak soczewka szklana, skupiająca wiązkę promieni świetlnych.
mat. dla rozmaitości różniczkowej M — wiązka wektorowa π: TMM, gdzie włóknem jest przestrzeń styczna TpM do rozmaitości M w punkcie pM, tj. przestrzeń wektorowa składająca się ze stycznych do rozmaitości w zadanym punkcie.
obszary jednorodnie namagnesowane do nasycenia;
geotropizm
[gr. gḗ ‘ziemia’, trópos ‘zwrot’, ‘obrót’],
grawitropizm,
bot., zool. reakcja organów lub całych organizmów na siłę ciążenia;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia