astronawigację

Encyklopedia PWN

astronawigacja
[gr.-łac.],
rodzaj → nawigacji.
nawigacja
[łac. navigatio ‘żegluga’],
prowadzenie obiektu ruchomego (statku wodnego, powietrznego lub kosmicznego, pojazdu lądowego); także nauka o sposobach, metodach i środkach technicznych prowadzenia obiektów ruchomych według wyznaczonej trasy, wyboru trasy, wyznaczania pozycji obiektów ruchomych i nieruchomych (wspomaganie geodezji) oraz wyznaczania błędów pomiarów pozycji.
nawigacja astronomiczna, astronawigacja,
określanie pozycji obiektu (statku wodnego, samolotu) na podstawie pomiaru, za pomocą sekstantu, kąta wzniesienia ciał niebieskich i znajomości odpowiednich ich współrzędnych oraz dokładnego czasu.
przyrządy pomiarowe (również obrazujące) wykorzystywane w nawigacji morskiej;
symulator
[łac.],
urządzenie do odtwarzania warunków rzeczywistych w celu szkolenia i treningu pilotów, astronautów, kierowców samochodów, czołgistów, strzelców, operatorów radarowych i in.;

Słownik języka polskiego PWN

astronawigacja «wyznaczanie położenia i kursu statku lub samolotu według gwiazd, Słońca i Księżyca»
• astronawigacyjny
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia