Walpole

Encyklopedia PWN

Walpole
[uọ:lpəul]
Sir Robert Wymowa, hrabia Orford (od 1742), ur. 26 VIII 1676, Houghton Hall (hrab. Norfolk), zm. 18 III 1745, Londyn,
ojciec Horacego, polityk brytyjski.
Walpole
[uọ:lpəul]
Horace Wymowa, hrabia Orford Wymowa, ur. 24 IX 1717, Londyn, zm. 2 III 1797, tamże,
syn Roberta, pisarz angielski;
Walpole
[uọ:lpəul]
Sir Hugh Wymowa, ur. 13 III 1884, Auckland (Nowa Zelandia), zm. 1 VI 1941, k. Keswick (hrab. Cumberland, W. Brytania),
powieściopisarz angielski;
Du Deffand
[dü defạ̃]
Marie de Vichy-Chamrond, markiza, ur. 25 XII 1697, zamek Chamrond (Burgundia), zm. 23 IX 1780, Paryż,
dama francuska;
Haymarket, Theatre Royal
[ŧıətər rọıəl hẹıma:kıt],
teatr w Londynie;
terytorium zamorskie Francji w Oceanii, w Melanezji, na wyspach Nowa Kaledonia, Lojalności, Pins, Huon, Belep, Chesterfield i Walpole;
Sunderland
[sạndərlənd]
Charles Spencer, hrabia (od 1702), ur. 1674, zm. 9 IV 1722, Londyn,
syn Roberta, polityk brytyjski;
Carteret
[kạ:rtəret]
John, hrabia Granville (od 1744), ur. 22 IV 1690, zm. 2 I 1762, Bath,
polityk brytyjski;
Fox
[foks]
Henry, baron Holland (od 1763), ur. 28 IX 1705, Chiswick k. Londynu, zm. 1 VII 1774, Londyn,
ojciec Charlesa Jamesa, polityk brytyjski;
nurt estetyczno-literacki związany z pozytywnym przewartościowaniem tradycji odległej przeszłości, zwłaszcza średniowiecza.
Jerzy I, Jerzy Ludwik, pierwszy z dynastii hanowerskiej, ur. 28 V (7 VI wg kalendarza gregoriańskiego) 1660, Osnabrück, zm. 11 (22 wg kalendarza gregoriańskiego) VI 1727, tamże,
elektor Hanoweru od 1698 oraz król Wielkiej Brytanii i Irlandii od 1714,
Jerzy II, Jerzy August, z dynastii hanowerskiej, ur. 30 X (10 XI wg kalendarza gregoriańskiego) 1683, Hanower, zm. 25 X 1760, Londyn,
król Wielkiej Brytanii i Irlandii oraz elektor Hanoweru od 1727, syn Jerzego I;
Newcastle
[njụ:ka:sl]
Thomas Pelham-Holles, książę, ur. 21 VII 1693, zm. 17 XI 1768, Londyn,
brat Henry’ego Pelhama, polityk brytyjski;
Pelham
[pẹləm]
Henry, ur. 1696, zm. 6 III 1754, Londyn,
brat Thomasa ks. Newcastle, polityk brytyjski;
podstawowy gatunek epicki czasów nowożytnych, obejmujący utwory prozą o swobodnej i elastycznej kompozycji; najefektywniej spośród wszystkich gatunków literackich pełni funkcję poznawczą.
wigowie, Whigs, Whig Party,
ang. (z czasem — bryt.) stronnictwo polit., istniejące od 2. poł. XVII do połowy XIX w.;

Tabele, zestawienia

Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia