wedyjski język
 
Encyklopedia PWN
wedyjski język,
język indoaryjski z rodziny języków indoeur.;
ukształtował się ok. XIII–XI w. p.n.e., po przeniknięciu Arjów na północno-zachodni obszar subkontynentu indyjskiego, na podłożu zachodniego dialektu staroindoaryjskiego (tzw. dialekt r); język bogatej twórczości poet. przechowanej w zbiorach hymnów, zwłaszcza Rygweda i Atharwaweda, oraz literatury związanej z obrzędowością braminizmu; jako narzędzie codziennej komunikacji ustąpił ok. VIII w. p.n.e. miejsca blisko spokrewnionemu wschodniemu dialektowi (tzw. dialekt l); uważany częstokroć za młodszą formę sanskrytu; używany dzo dziś jedynie w związku z rytuałem ofiarnym.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia