Karol II Łysy
 
Encyklopedia PWN
dążenia jego ojca do wydzielenia mu państwa wywoływały bunty starszych braci (830, 833–835), popieranych przez część arystokracji i hierarchii kośc.; 838 otrzymał Akwitanię; w wyniku wojny 840–842 z Lotarem I i układu 843 z Verdun uzyskał zachodnią część państwa Franków; 869 zajął Lotaryngię, ale 870 musiał odstąpić jej część Ludwikowi II Niem.; na panowanie Karola Łysego przypadły pierwsze najazdy wikingów, wobec których władza król. okazała się bezradna; po wygaśnięciu wł. linii Karolingów 875 wyprawił się do Italii, gdzie został koronowany na cesarza (w Rzymie) i króla Italii (w Pawii); 877 wydał kapitularz z Quierzy, który sankcjonował praktykę dziedziczenia godności hrabiego, co zapoczątkowało przekształcanie się okręgów adm. (zarządzanych przez hrabiów) w dziedziczne władztwa terytorialne i tworzenie się warstwy arystokracji feudalnej; mecenas sztuki, zlecił wykonanie i zdobienie wielu ksiąg (zwłaszcza egzemplarzy Biblii, sakramentarza koronacyjnego, ewangeliarza zw. Codex aureus). Zachodniofrankijskie państwo Karola Łysego dało początek Francji.
Ilustracje
Maiestas Domini z Biblii Karola Łysego, ok. 845 — Bibliothèque nationale, Paryżfot. Archiwum Ilustracji WN PWN SA © Wydawnictwo Naukowe PWN
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia