syntetycznych

Encyklopedia PWN

biol. koncepcja ewolucji świata ożywionego (termin „ewolucjonizm syntetyczny” jest często zastępowany terminem „neodarwinizm”), ewolucjonizm.
ciekłe substancje wielkocząsteczkowe (polimery o stosunkowo małej masie cząsteczkowej);
mieszanina ciekłych węglowodorów;
tworzywa sztuczne otrzymywane przez polimeryzację, głównie styrenu, butadienu lub izoprenu;
techn. uzyskiwane sztucznie substancje o właściwościach chemicznych i fizycznych odpowiadających występującym w przyrodzie minerałom;
materiał produkowany z polietylenu, polipropylenu, polistyrenu, poli(chlorku winylu), a także ich kombinacji z innymi polimerami, w tym pochodnymi celulozy;
związki organiczne o zapachu piżma;
otrzymywane sztucznie substancje o właściwościach wosków naturalnych;
log., filoz. w znaczeniu tradycyjnym (I. Kant) zdanie, w którym treść orzecznika wykracza poza treść podmiotu i tym samym rozszerza zakres naszej wiedzy o podmiocie, wymaga więc uzasadnienia w doświadczeniu.
produkty polimeryczne o niezbyt dużym ciężarze cząsteczkowym (względna masa cząsteczkowa ok. 400–ok. 4000);
związki chemiczne wybiórczo absorbujące promieniowanie elektromagnetyczne w zakresie widzialnym (o długości fali od ok. 400 do 780 nm) warunkujące barwę organizmów roślinnych i zwierzęcych albo nadające barwę przedmiotom użytkowym.
kauczuk
[fr. < indiań. cahuchu ‘łzy drzewa’],
naturalne lub syntetyczne tworzywo odznaczające się dużą elastycznością (elastomery).
gałąź przemysłu przetwórczego, w której zasadnicze procesy produkcyjne są procesami chemicznymi; stanowi rozwinięcie techniczno-użytkowego nurtu chemii, uprawianego od pradziejów w ramach rozmaitych rzemiosł.
minerały, mineraloidy, rzadziej skały lub substancje pochodzenia organicznego oraz produkty syntetyczne wykorzystywane w jubilerstwie i zdobnictwie.
substancje chem. wiążące się trwale z kolagenem (białkiem) skóry, mające zdolność garbowania.
pigmenty
[łac. pigmentum ‘barwnik’, ‘farba’],
stałe substancje barwne, bardzo trudno rozpuszczalne w wodzie, rozpuszczalnikach organicznych, olejach schnących, żywicach syntetycznych.
substancja niemetaliczna zdolna do trwałego łączenia powierzchni ciał stałych w wyniku występowania sił wzajemnego oddziaływania między k. a powierzchnią klejoną (adhezja) oraz sił spójności w spoinie klejowej (kohezja);
ekon. rodzaj ewidencji stosowanej przez jednostki gospodarcze, mającej na celu liczbowe ujęcie w księgach rachunkowych stanów składników majątkowych (aktywa) i źródeł ich pochodzenia (pasywa) oraz zmian w tych stanach, wynikających z prowadzenia działalności i realizowania operacji gospodarczych, wyrażonych w miernikach naturalnych i pieniężnych.

Słownik języka polskiego PWN

syntetyczny
1. «łączący w jedną całość lub obejmujący całość z pominięciem szczegółów»
2. «będący jednolitą całością złożoną z różnych elementów»
3. «otrzymywany sztucznie w wyniku syntezy chemicznej»

• syntetycznie
języki fleksyjne, syntetyczne «języki, w których stosunki gramatyczne w zdaniu oznaczane są w formach wyrazów za pomocą afiksów, łączących kilka funkcji»
kamienie syntetyczne «związki krystaliczne otrzymywane sztucznie, imitujące kamienie szlachetne»
stopniowanie proste, syntetyczne «stopniowanie polegające na dodawaniu do form stopnia równego: w stopniu wyższym: przyrostków -szy lub -ejszy, w stopniu najwyższym: do form stopnia wyższego przedrostka naj-»
włókna syntetyczne «włókna otrzymywane z polimerów syntetycznych»
zdanie syntetyczne log. «zdanie, w którym treść orzecznika wykracza poza treść podmiotu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia