prądu przemiennego

Encyklopedia PWN

przekształcanie prądu przemiennego (jedno-, trój- lub wielofazowego) w jednokierunkowy prąd tętniący;
ukierunkowany ruch (przepływ) swobodnych ładunków elektrycznych w środowisku przewodzącym, który zachodzi pod wpływem pola elektrycznego.
med. prąd elektr. przemienny o niskim napięciu, małym natężeniu oraz małej częstotliwości;
Tesla Nikola, ur. 9 VII 1856, Smiljan (prow. Lika, Chorwacja), zm. 7 I 1943, Nowy Jork,
amerykański elektrotechnik i wynalazca, pochodzenia chorwackiego.
dioda
[gr.],
przyrząd elektronowy o 2 elektrodach (anoda i katoda) odznaczający się nieliniową i niesymetryczną charakterystyką prądowo-napięciową;
maszyna elektryczna przetwarzająca energię elektr. w energię mech. ruchu obrotowego (s.e. wirujący) lub, rzadziej, postępowego (silnik liniowy);
zespół urządzeń do przewodowego przenoszenia energii elektr. na odległość (niekiedy znaczną) przy użyciu prądu przemiennego, najczęściej o częst. 50 Hz (linia prądu przemiennego) lub stałego albo wyprostowanego (linia prądu stałego).
elektrotechn. każda maszyna elektryczna zaopatrzona w mech. komutator (elektrotechn. ).
miernik natężenia prądu elektrycznego wywzorcowany w amperach (A);
prądnica elektryczna, generator elektryczny,
rodzaj maszyny elektrycznej przetwarzającej energię mechaniczną ruchu obrotowego w energię elektryczną za pośrednictwem pola magnetycznego;
rodzaj łącznika powodującego samoczynne odłączenie w określonym (dość krótkim) czasie urządzeń elektr. (odbiorników) od sieci zasilającej, w przypadku wystąpienia w obwodzie zwarcia doziemnego lub nadmiernego upływu prądu spowodowanego pogorszeniem się izolacji przewodów instalacji elektr. bądź urządzeń (odbiorników).
Graetza układ, mostek Graetza, prostownik mostkowy,
układ złożony z 4 diod prostowniczych (zaworów elektr.) tworzących gałęzie mostka elektrycznego;
przyrząd do pomiaru energii elektr. w obwodzie prądu elektrycznego;
elektr. urządzenie przeznaczone do wykonywania czynności łączeniowych w obwodach elektrycznych.
cewka elektr., której reaktancja indukcyjna (bierny indukcyjny opór elektr.) w zakresie stosowanych częst. znacznie przewyższa jej rezystancję (opór elektr. czynny);
fiz. wielkość charakteryzująca układ fizyczny (mechaniczny, elektryczny i in.) pod względem energetycznym;
urządzenie energoelektroniczne służące do przetwarzania energii elektr. prądu stałego w energię elektr. prądu przemiennego jedno- lub wielofazowego o dowolnej częst., dostarczaną do odbiornika (obciążenia).
komparator
[łac. comparo ‘porównuję’],
metrol. przyrząd pomiarowy do bardzo dokładnego mierzenia wielkości fiz. (zwykle długości lub natężenia prądu przemiennego) przez porównanie z wzorcem miary.
komutator
[łac.],
dawniej kolektor,
część maszyny elektrycznej osadzona na wale, która — w połączeniu ze szczotkami (umieszczonymi w tzw. szczotkotrzymaczu umocowanym do stojana) — zapewnia elektryczne połączenie między uzwojeniem wirującym twornika a nieruchomym obwodem zewnętrznym oraz pozwala na zmianę kierunku prądu w uzwojeniu twornika.

Słownik języka polskiego PWN

prąd przemienny «prąd elektryczny okresowo zmienny, przybierający na przemian wartości dodatnie i ujemne tak, że ich wartość średnia jest równa zeru»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia