metodą fazową

Encyklopedia

metoda badania mikroskopowego bezbarwnych, przezroczystych, ale niejednorodnych optycznie obiektów, np. preparatów histologicznych, wykorzystująca różną zmianę fazy fali świetlnej po przejściu przez różne punkty obiektu i ośrodka;
zespół metod służących do określania struktury materii, tj. rodzaju atomów, z których jest ona zbudowana i rozmieszczenia ich w przestrzeni.
metoda jakościowego i ilościowego określania składu fazowego ciał polikrystal.
krystal. metoda jakościowej i ilościowej analizy chem. ciał krystalicznych, przeprowadzana przy wykorzystaniu dyfrakcji promieniowania rentgenowskiego na sieciach przestrzennych kryształów.
dziedzina nauki i techniki, w której wykorzystuje się fale elektromagnetyczne do formowania powiększonych obrazów obiektów lub ich elementów;
radar
[ang. Radio Detecting and Ranging],
radiolokator, stacja radiolokacyjna,
urządzenie radioelektroniczne lub system złożony ze współpracujących ze sobą urządzeń radioelektronicznych;
w mechanice statyst. właściwość układów dynamicznych polegająca na równości średnich czasowych funkcji (zależnych od różnych wielkości fiz.), czyli obliczanych wzdłuż trajektorii fazowych układu (P oznacza punkt przestrzeni fazowej, f — dowolną gładką funkcję, t — czas, τ — interwał czasowy, po którym uśredniamy), i średnich obliczanych po odpowiednim zespole statyst. (mechanika statystyczna).
meteorologia
[gr. metéōros ‘unoszący się w powietrzu’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
nauka o atmosferze ziemskiej oraz zjawiskach i procesach w niej zachodzących;
chemia
[gr. chēmeía ‘magia’],
nauka przyrodnicza zajmująca się budową, właściwościami substancji, ich jakościowymi i ilościowymi przemianami, warunkami, w których te przemiany zachodzą i efektami energetycznymi oraz zjawiskami, głównie elektrycznymi, które im towarzyszą.
dział chemii zajmujący się wszystkimi znanymi pierwiastkami chem, zarówno występującymi w przyrodzie, jak i otrzymywanymi sztucznie, oraz ich połączeniami, z wyjątkiem tych związków węgla, które są węglowodorami i ich pochodnymi;
urządzenie do obniżania (lub utrzymania na stałym poziomie) temperatury materii zawartej w przestrzeni wyodrębnionej z otoczenia obudową izolacyjną;
elastooptyka
[łac. elasticus ‘sprężysty’, gr. optikós ‘wzrokowy’ < optós ‘widzia(l)ny’],
optyka naprężeń, fotosprężystość,
doświadczalna metoda analizy stanu naprężenia i odkształcenia w ciałach stałych —
najprostszy model stosowany w teorii magnetyzmu opisujący układ klas. spinów (momentów magnet.) umiejscowionych w węzłach sieci krystalicznej;
kriogenika
[gr. krýos ‘mróz’, génos ‘pochodzenie’],
technika wytwarzania i utrzymywania bardzo niskich temperatur;
przyrząd optyczny pozwalający na otrzymywanie powiększonych (do ok. 2000 razy) obrazów małych przedmiotów lub ich szczegółów, niedostrzegalnych dla oka (mniejszych od ok. 0,08 mm);
petrologia
[gr.],
nauka o skałach, ich właściwościach fiz. i chem., budowie, powstawaniu, przeobrażaniu się i występowaniu w skorupie ziemskiej i płaszczu Ziemi;
Rayleigh
[rẹıli]
lord, John William Strutt Wymowa, ur. 12 XI 1842, Langford Grove k. Maldon (hrab. Essex), zm. 30 VI 1919, Terling Place k. Witham (hrab. Essex),
fizyk brytyjski.
metody stosowane do rozwiązywania problemów fizyki statyst., polegające na znalezieniu odpowiedniej funkcji rozkładu.
zespół metod analitycznych, których istotą jest pomiar zmian właściwości badanego materiału (obiektu) w czasie zmian temperatury.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia